Home » Terugblik op de documentaire: Ik zou ook Miranda kunnen zijn

Terugblik op de documentaire: Ik zou ook Miranda kunnen zijn

Met 13 Kapellers keken we 4 februari jl. naar de documentaire Ik zou ook Miranda kunnen zijn, gemaakt door Paul Delcour en Nynka Delcour. Een terugblik.

We zien Miranda, die vertelt over de eerste verschijnselen van haar psychose, als ze bezig is met haar promotieonderzoek. Ze beschrijft het proces en de mensonterende ervaring van de separeercel. We zien hoe ze langzaam maar zeker weer grip op haar bestaan krijgt en het, in eerste instantie, doodgewoon vindt dat mensen tegen haar zeggen hoe bijzonder het is dat haar vriend bij haar is gebleven. Gaandeweg realiseert ze zich dat ze op deze wijze gestigmatiseerd wordt en daar zelf aan meewerkt.

In de documentaire komt psychiater Jim van Os aan het woord. Hij heeft het over psychische variatie, omdat we allemaal weleens de mist in gaan. Een existentiële crisis kan je zo uit balans brengen dat er een lange herstelperiode nodig kan zijn en soms komen we er alleen niet uit.

De grens tussen normaal en gek verschilt per cultuur. Het is de groep die bepaalt wat wel en niet kan.

We zien Miranda’s partner. Hij vertelt dat hij het soms moeilijk vindt zijn rollen te scheiden. In periodes dat het niet zo goed gaat met Miranda heeft hij de rol van verzorger en oppasser. Dan is het schakelen wanneer je die rol weer mag loslaten en gewoon partner kunt zijn. 

Wanneer Miranda toch weer een psychose krijgt en in de separeercel terecht komt, voelt dat voor hem als falen, dat hij het niet heeft weten te voorkomen. Maar beiden weten dat het geen falen is. De separeercel is gelukkig niet meer zo mensonterend als deze vroeger was. Miranda laat zich, kort na deze psychose, in al haar kwetsbaarheid interviewen. Het is mooi te zien dat ze er ook nu het beste uit weet te halen en zich voelt groeien. Het mag onderdeel van haar leven zijn en hoeft niet weggestopt.

Miranda laat zien hoe zij omgaat met deze psychische variatie. Ze weet, met haar partner, een evenwicht te vinden en je ziet haar stralen wanneer ze het over hun kinderen heeft.

Na afloop hebben we een nagesprek. Ook daar wordt kwetsbaarheid naar elkaar getoond. We realiseren ons hoe dichtbij het bij velen van ons staat. Dat het iets is dat ons allemaal kan overkomen, dat er psychische variatie bestaat.

Een middag die smaakt naar meer. Paul bedankt!