Home » Het vuur dat inspireert

Het vuur dat inspireert

Als je in een vuur kijkt, kan de vlam heel inspirerend werken. De vlam flikkert en op allerlei manieren golft haar beweging. Kijken in een haardvuur is rustgevend. Het brengt je tot reflectie, tot een gevoel van mindfulness. Maar het vuur dat brandt, kan soms gaan smeulen. En als het vuur gaat smeulen, dan is het nodig dat er een nieuw blokje hout op gelegd wordt. 

Ook de zingeving in ons leven kan van een mooi inspirerend vuur een smeulend vuurtje worden. Het geeft nog wel warmte, maar het is niet meer wat het was. 

Erik Borgman, onze visiting professor aan het Doopsgezind Seminarium, gebruikte deze haardvuurmetafoor voor de Gemeente. Ook als daar het vuur is gaan smeulen, moeten wij er een houtblok op leggen. 

De bedoeling van ons, als Kapel, is dat wij met elkaar het vuur laten opvlammen. Dat het smeulende vuurtje  een vuur wordt dat een vlam heeft, dat inspireert. Binnen de Kapel wordt op verschillende manieren op het vuur van Gemeente zijn een blokje hout gelegd. 

Met zingeving in de geloofsgemeenschap onderweg zijn, daar komt het op aan. Zingeving betekent dat wij met elkaar mogen zoeken binnen de activiteiten van de Kapel, waar de veelkleurigheid voldoende aanwezig is, zodat ieder op haar of zijn wijze iets mag vinden binnen deze mooie inspirerende plek.

In de prachtige tekst uit het Bijbelboek Exodus zien we dat wanneer Mozes als herder onderweg is, bij hem het zingevingsvuur is gaan smeulen. Hij is weggevlucht uit Egypte, weg van de plek waar hij opgroeide. Mozes is als een teleurgesteld mens in de woestijn aangekomen en heeft werk gevonden bij de priester van Midian, als herder. Daar in de woestijn, op de berg Sinaï heeft hij een ervaring waarbij er nieuwe inspiratie ontstaat. Het smeulende vuurtje in Mozes’ leven wordt aangewakkerd; er wordt door God zelf een blokje hout op het vuurtje van Mozes gelegd (verhaal in Exodus 3). 

De prachtige ervaring van Mozes is dat hij de Godsstem hoort klinken, God spreekt hem aan. Innerlijk ervaart Mozes een stem, die hem in zijn geweten ter verantwoording roept. Het eerste dat Mozes doet, is zich verontschuldigen: God, zoekt u voor mij maar een ander, voor mij is de taak te zwaar. 

Vaak lopen ook wij weg voor mooie, uitdagende, zingevende taken die er voor ons liggen te wachten, met allerlei verontschuldigingen. Ach laat het maar een ander doen. 

Lieve mensen, het vuur is brandende, misschien smeulende in u. Waag het om er het blokje hout op te leggen, dat het vuur weer kan opflakkeren. Mozes wordt vanuit de brandende braamstuik aangesproken door de Godsstem die zegt: ik heb jou geroepen. Wij mogen zijn als Mozes, ieder met onze verontschuldigingen in het leven onderweg, omdat wij het al zo druk hebben, omdat het leven al zo vol zit. De stem van God maakt het ons niet moeilijk, de stem van God wil ons verbinden. De stem van God wil inspireren. 

Bij mij op mijn studeerkamer heeft jarenlang een foto van een clowns-persoon gehangen met de tekst: 

“ Aan Sascha zal niet gevraagd worden,
waarom zij geen Mozes is geweest.
Aan Sascha zal wel gevraagd worden,
waarom zij geen Sascha is geweest. “ 

Zo geldt het voor ons allen: voor de naam van Sascha mag u uw eigen naam invullen. Ja, u hoeft geen Mozes te zijn, u mag gewoon uzelf zijn op de mooie zingevingsplek van de Kapel. En luisteren naar de innerlijke stem van ons geweten, waardoor God tot ons kan en mag spreken. Laat u raken, door het vuur van Gods Geestkracht.

Tom Rijken