Home » De prachtige belijdenis van Marijke de Groot op 7-2-2016

De prachtige belijdenis van Marijke de Groot op 7-2-2016

 

Op 7 februari deed Marijke de Groot in de Kapel belijdenis. Zij deed dit met haar prachtige inspirerende belijdenis tekst.

verbinding spinnewebIn 2013 wandelde ik de Kapel binnen. Geleid door een verlangen zonder veel woorden. Nu sta ik hier, deemoedig èn vastbesloten. Om vandaag met jullie, vrienden, Kapel-gemeenschap, en voor het aangezicht van de Eeuwige te delen wat mij beweegt.

Lange tijd vatte ik het leven op als: ik maak er zo goed mogelijk iets van en daarmee houdt het op. Een boodschap die ik ook  mee kreeg van mijn ouders. ‘Nuchter zijn’ was een gewaardeerd begrip en duidde op een rationele, praktische benadering van het leven. En toch, mijn moeder ‘stuurde’ me als kind naar de Doopsgezinde zondagsschool, en plek die mij verwonderde en blij maakte. Inmiddels loop ik  vele jaren mijn levenspad. Het verwonderde zondagsschoolkind, dat intuïtief wist dat er ‘meer is tussen hemel en aarde’, zoekt haar weg.

Het leven, mijn leven. Zoals Eckhardt zegt: ‘het leven leeft uit zijn eigen grond en welt op uit het leven’. Ik ervaar dat als een Bron, een bron van ‘levend water’, die verder reikt dan mijn dagelijks handelen en die ik tegelijkertijd tot uitdrukking wil brengen in mijn dagelijks handelen. Ik besef dat het bestaan meer omvat dan wie ik ben of wat ik heb.  

In momenten ervaar ik de rijkdom van deze kracht, zoekend noem ik het God’s Geest. Ik ervaar die momenten als verbindend, overstijgend aan de scheidingen die mensen door de eeuwen heen bedenken en laten stollen in instituten, dogma’s, uitsluitingen. Uitsluitingen die juist nu steeds nabijer, verwarrender en onbegrijpelijker zijn. Ik geloof dat er, ondanks alle verschillen tussen mensen, in essentie een diepe gelijkenis is. Een essentie waar geloof, hoop en liefde is, waar ‘God in de mens’ is.

In de dagelijkse hectiek, de onrust in mijn hart en een hoofd vol van ‘spinsels en spoken’ zoek ik steeds momenten van stilte. Momenten waarin ik inkerend in mezelf, inkerend in mijn stille kern, de Eeuwige ontmoet. Vanuit die kern,  geleid door God’s Geest verbind ik me op zielsniveau met de ander, met de natuur, met de Eeuwige.

Annie, mijn partner, en ik lopen ieder ons eigen pad in onze spirituele weg en tegelijkertijd lopen die paden in essentie samen.  Annie haar leidraad is het Boeddhisme, de mijne het Christendom. Ik voel me rijk om te ervaren hoe we elkaar inspireren, aanvaarden en aanvullen. In openheid en respect, die ik ook ervaar in relatie tot mijn vrienden en tot de Kapelgemeenschap.

Ik zoek hoe mij te verhouden tot het onrecht, geweld en de pijn in de wereld. Ik ben mij er bewust van, ik probeer er bewust ‘mee te zijn’. Ik kan dat maar ten dele, het is te veel, te omvattend.

Ik besef dat ‘het kwaad’ niet alleen ver weg is, onderdeel van die ander. Ook in mij is boosheid en wraak; meestal verstopt in verre hoeken. In het verkennen van die verre hoeken maak ik contact met beide polen. Polen, die in deze wereld onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, het kwaad en het goed, de onverdraagzaamheid en de compassie. Dualiteit die er is en ik denk nog heel lang zal zijn.  Ik aanvaard die dualiteit, ik kan die  niet veranderen. Ik ben wel verantwoordelijk om in mijn zijn, mijn handelen, er steeds naar te streven (hoe moeilijk soms ook) om de intentie van compassie en tolerantie tot uitdrukking te brengen. In mijn persoonlijke kring en in mijn professionele kring bij het Leger des Heils. Jezus Christus ervaar ik daarbij als voorbeeld en inspiratie, zoals hij steeds weer koos voor die mensen die door de maatschappij buiten werden gesloten.

Ik ben me bewust van de enorme kracht maar ook de kwetsbaarheid van onze aarde en alles wat er op leeft. Dat betekent dat ik in aandacht en in het besef van schaarste omga met alles wat leeft. Ik vraag me steeds vaker af of ik spullen echt nodig heb, welk voedsel ik wil eten. Daarbij besef ik dat ‘nodig hebben’ in mijn rijke wereld een heel andere betekenis heeft dan voor heel veel mensen.

Wat ik vandaag met jullie deel is geen eindpunt, maar een moment op een doorgaande weg. Of, vrij naar de dichter Rilke: ‘Ik heb geduld met de onopgeloste vragen in mijn hart en probeer de vragen zelf lief te hebben. Het gaat er om te leven. Ik wil de vragen leven. Misschien leef ik dan geleidelijk, zonder het te merken, het antwoord.’

Op deze weg verbind ik mij met de Remonstranten en met de Kapel, de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap Hilversum. Ik word geïnspireerd door deze gemeenschap en wil bijdragen aan deze gemeenschap.

Amen