Home »  Als het leven niet altijd leuk is

 Als het leven niet altijd leuk is

“De kunst van het ongelukkig zijn”, een populair boek van Dirk de Wachter. Hij schrijft dat het leven niet alleen leuk is. En dat je ook voor de momenten dat het tegen zit, een beroep moet doen op je omgeving, en niet alleen op de hulpverlening. 

Herkenbaar overigens, dat het leven niet altijd leuk is. Ik worstel mezelf al een paar maanden door mijn leven heen. Het werken met mijn gehoor-beperking is een behoorlijke uitdaging. Daar komen opeens perikelen bij met het UWV, omdat ik volledig afgekeurd ben en tóch werk. Begin januari komt er nog meer gedoe bovenop, nu van een andere uitkeringsinstantie. Opeens moet ik een berg geld terugbetalen omdat ze een fout hebben gemaakt, ergens in mei vorig jaar. Die zag ik echt niet aankomen en ik had het ook niet kúnnen weten. De regelgeving is zo complex dat zelfs experts er moeite mee hebben. Maar de consequenties zijn in dit geval wel voor mij. En alsof het niet voldoende is, spelen er ook trauma’s uit het verleden op, omdat ik bezig ben met een pittig therapietraject. Het is een beetje veel tegelijk. 

Die plotselinge schuld is de druppel voor mijn ongelukkig zijn. De grond onder mijn voeten zakt weg. Mijn toekomst staat op het spel. Zal ik nog genoeg inkomen hebben om mijn huur te kunnen betalen? Hoe ga ik dit regelen? Is het wel terecht?  Allemaal vragen die opeens zorgen voor scheuren in mijn fundament. 

 De uitkeringsregels zijn niet fair, maar om mijn gelijk te krijgen moet ik een juridisch gevecht aangaan. Als ik me dat realiseer is de impact groot, ik heb al zo weinig energie. Ga ik dat redden? Ik wil niet onderuit gaan. 

Ik voel me echt alleen. Thuis wacht er niemand op mij, ik heb geen kinderen, geen beschikbare familie en de meeste van mijn vriendinnen wonen niet om de hoek. Ik wil een schouder, praten, iemand aankijken en ik doe een noodoproep via social media: wie is beschikbaar om te luisteren naar mijn verhaal, voor een fysieke knuffel? 

Het werkt. Mensen komen langs. Mijn dagen erna zijn snel volgeboekt. Ik deel, ik huil, ik krijg steun en ik krijg de broodnodige knuffels. Het is zo helend! Ik voel me gedragen, minder alleen. Ik krabbel weer op, ik krijg weer vertrouwen in mijn toekomst. 

En een paar dagen na mijn oproep lees ik deze quote van de makers van Omdenken: “Toegeven dat het niet goed gaat, is ook een vorm van sterk zijn”. En zo is het! Toch?  

Jacqueline Maschino