Verslag van Kapelviering in de Bethelkerk in Den Haag

Het was het bestuur van de Kapel, die in het algemeen de vraag stelde of wij niet ook onze steun moesten geven aan de doorlopende kerkdienst, die op 26 oktober in de Bethelkerk in Den Haag is begonnen om het asielzoekers gezin Tamrazyan op de vangen met het kerkasiel.

Vanuit het voorgangersteam mocht Tom Rijken op vrijdag 23 november samen met Annie Schalkwijk en nog een aantal leden uit de Kapel hier vorm gaan geven. Met zes personen uit de Kapel zijn wij naar Den Haag gegaan en hebben wij een blokdienst van twee uur vormgegeven. Wij mochten de dienst overnemen van de protestantse kerk uit Zoetermeer, die ons in de viering was voorgegaan. Er waren ongeveer 25 mensen aanwezigen en in de viering liep het eigenlijk in en uit. Het thema van onze viering van “verbinden en ontmoeten”, en het Bijbelverhaal van Ruth 2 stond centraal. Vooral de ontmoeting met de andere aanwezige en onze gezamenlijke inzet voor vijf dierbare medemensen in onze samenleving maakte het een heel bijzonder gebeuren. Na ons werd de viering weer overgenomen door een protestantse collega uit Den Haag, en zo gaat het dag en nacht door. Nu inmiddels al meer dan duizend uur kerkdienst viering onderweg. Wij hopen dat als u dit leest er een oplossing is gevonden voor het gezin Tamrazyan.

Over de dienst van 6 december schrijft Monika:

Voor hen was geen plaats meer

Een regenachtige avond, een straat met aan beide kanten geparkeerde auto’s, toch nog een plekje voor ons, vlak voor de deur. Op de deur een briefje met de tekst Aanbellen ivm bijzondere omstandigheden. We bellen aan en worden binnengelaten, koffie en thee staan al klaar in de keuken. Op de achtergrond horen we dat er binnen wordt gesproken, er is een kerkdienst gaande, in het Engels. 

We zijn in de Bethelkerk, met ons drieën vanuit de Kapel in Hilversum. We mogen het stokje overnemen in een al meer dan duizend uur durende estafettekerkdienst en waar ruim 550 collega’s uit den lande mij voorgingen, zo ook Tom Rijken.

De geschiedenis herhaalt zich, steeds opnieuw wordt het verhaal van Maria en Jozef op de vlucht werkelijkheid; voor hen is geen plaats meer.

Boven op zolder woont al 5 weken het gezin Tamrazyan, vader, moeder en drie kinderen. Hiervoor woonden ze een maand in een kerk in Katwijk, de geloofsgemeenschap waar zij zelf actief lid van zijn. Negen jaar wonen zij hier, 3 maal deden zij een aanvraag om te mogen blijven.

Wat veel mensen niet weten is, dat deze mensen 2 maal een verblijfsvergunning kregen en het de Nederlandse Staat is die steeds opnieuw in beroep ging tegen die uitspraak. De laatste uitspraak van de Hoge Raad was in het nadeel van de familie.

Dit, en het feit dat er nog zo vele anderen in ellenlange procedures verwikkeld zijn, maakte dat ik mij heb aangesloten in deze karavaan van voorgangers. Ik hoor èn begrijp voor- en tegenstem, in de Kapel en in de samenleving. Kapelbestuur en voorgangers kiezen er bewust voor hier medewerking aan te verlenen. Omdat het over mensen gaat. Er moet iets veranderen, mensen moeten in de bres springen voor gerechtigheid.

Aan het begin van onze Viering worden de aanwezigen uitgenodigd een steen te pakken van het stenen torentje, voorin. Als symbool dat we soms een stukje van de ander mogen meedragen. 

 Over grenzen is ons thema, ondersteund door het verhaal van de Emmaüsgangers –waar het gaat over het meelopen met de ander, met hen die getroost moeten worden- en een taoïstisch verhaal waarin het gaat over grenzen. Grenzen die oorspronkelijk niet bestonden tot er onderscheid kwam. 

Van eenheid naar twee, een tegenover. Rabbi Salman houdt ons het Genesisverhaal van Adam voor ogen Adam, waar ben je? Die vraag wordt aan iedereen gesteld, ook in het hier en nu aan ons Mens, waar ben je? 

Er was muziek en een meditatie rond Kuan Jin, die in het boeddhisme symbool staat voor de verlichte Boeddha en steeds terugkeert om de lijdende mens bij te staan en het Taizélied Ubi Caritas werd door de Viering heen geweven als steeds terugkerende mantra, daar waar naastenliefde is, daar is God. Wij mogen God tot werkelijkheid maken.

Een intiem groepje mensen is aanwezig en samen gaan we in gesprek over wat ons motiveert om hier te zijn. Een vrijwilliger, twee buren, iemand van STEK, Stichting voor stad en kerk Den Haag, en een groepje van drie die eigenlijk een gespreksgroep hadden die niet doorging en nu bij deze Viering wilden zijn vergezellen ons in dit samenzijn.

Ik ben humanist, ik geloof niet in God, ik wil er zijn als mens, zegt een buurman, ik steun dit initiatief!

Ik ben in de loop van de weken al vaker geweest en ga me steeds meer thuis voelen op deze plek, zegt een buurvrouw, het is mooi dat er zoveel verschillende vieringen zijn.

Ik werk voor STEK en ben er regelmatig even bij, zegt de medewerker van STEK.

Ik heb kleinkinderen en stel je voor dat dit zo met hen zou gebeuren, zegt de man die hier iedere avond is.

Aan het eind van de Viering vraag ik mensen om met hun stenen weer het stenen torentje te maken. We mogen de last, het verdriet van de ander een stukje meedragen, maar we mogen het ook weer wegleggen, het is niet onze last, ons verdriet. We kunnen niet het verdriet van de hele wereld op onze schouders nemen, dat is te veel. De grootvader weifelt, hij zegt ik wil de steen niet loslaten. We gaan er kort over in gesprek. Aan hem is de keus; neemt hij deze last –letterlijk en figuurlijk- op zich of mag hij deze ook weer van zich afleggen? Hij mag de steen in het torentje plaatsen, of deze mee naar huis nemen.

In de auto, op de terugweg, opnieuw donker en nat, praten we na over deze grootvader, die zo’n moeite heeft dit stukje weer los te laten. Het maakt indruk.

Monika Rietveld

Op de hoogte blijven?

We hebben je mogen verwelkomen in de doorlopende dienst in Bethel. Heel hartelijk dank daarvoor! Kerkgangers zijn enorm nodig om de dienst en daarmee het kerkasiel gaande te houden.  Hierbij een nieuwsbrief met daarin een korte update over het kerkasiel voor het gezin Tamrazyan en andere relevante informatie. Actuele informatie is ook te vinden op onze website www.protestantsekerkdenhaag.nl/kerkasiel. En uiteraard  ben je altijd van harte welkom in Bethel!

Met vriendelijke groet,

Marianne Polderman