Roze zondag

Hoe bijzonder, hoe anders-dan-anders is het als een vrijzinnige geloofsgemeenschap een roze zondagdienst houdt? Is het een demonstratie van eigen ruimdenkendheid, van ‘kijk eens dat kan bij ons gewoon’? Op 7 mei organiseerde De Kapel, de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap Hilversum, in samenwerking met Wijdekerk een viering met als thema ‘diversiteit’. Wijdekerk (www.wijdekerk.nl) is een initiatief van een groep christenen, die zelf LHBT-er (lesbisch, homo, bi, transgender) zijn of nauw betrokken bij LHBT-ers. Zij vinden dat iedereen, ongeacht geaardheid, zichzelf moet kunnen zijn binnen zijn of haar kerk/gemeente, “want samen zijn wij-de-kerk”…  Het was een gewone dienst, niet extravagant, geen mini gay-parade zoals een enkeling verwachtte, met ‘gewone’ sprekers, omdat het ook over een gewoon onderwerp gaat. Mensen zijn onderling verschillend in allerlei opzicht, ook in hun keuze voor liefde en seksualiteit. 

Dat er in een open en democratische samenleving ruimte is om met elkaar van mening te verschillen over politieke en maatschappelijke vraagstukken is vanzelfsprekend. Dat er uiteenlopende voorkeuren bestaan voor vormen van relatievorming ook, althans dat zou net zo vanzelfsprekend moeten zijn. Voor vrijzinnigen zijn relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht sinds heel lang geen probleem. De Remonstranten waren in 1986 het eerste kerkgenootschap wereldwijd dat de inzegening van man-man, vrouw-vrouw relaties opnam in de Kerkorde. Andere kerken volgden (maar niet alle). In Nederland is de gelijkwaardigheid inmiddels gelukkig ook formeel bij wet geregeld en dat geniet steun bij een grote meerderheid van de bevolking. We weten natuurlijk ook dat de acceptatie van verschil in seksuele beleving in grote delen van de wereld nog ver te zoeken is, maar ook bij een aantal religieuze minderheden in Nederland. 

Bij een groep als Wijdekerk zoeken juist jongere mensen uit orthodoxe kerken aansluiting. Zij voelen daar vaak wel veroordeling en uitsluiting of op zijn best de opvatting ‘je mag het wel zijn, als je het maar niet doet’. Voor de kerkgangers van onze roze zondag was het toch nog schokkend van de gastvoorganger te horen dat hij in zijn eigen gemeente pas rond zijn veertigste ‘uit de kast’ durfde te komen en dat, zoals gevreesd, hij daarna totaal anders benaderd werd. Indrukwekkend was de presentatie van het fotoproject ‘Only love’ waar men in stilte naar kon kijken: foto’s van gewone mensen, christen en vallend op iemand van hetzelfde geslacht, ‘en nog zoveel meer dan dat’. Voor ons als vrijzinnigen bleef en blijft de vraag: welke bijdrage kunnen en moeten we vanuit ons ideaal van vrijheid en verdraagzaamheid leveren aan het bevorderen van acceptatie dat mensen heel divers mogen zijn en dat het geen probleem maar een verrijking is voor de samenleving als geheel.

Peter Korver