Home » Retraite in Noord-Ierland

Retraite in Noord-Ierland

Retraite Noord IerlandVijf dagen op stap met al je collega’s naar Noord-Ierland. Dat was wat de Coza (‘Commissie tot de Zaken’), het landelijk bestuur van de remonstranten, vroeg – of liever gezegd aanbood – aan de predikanten van al die verspreid liggende gemeentes.  Doel: het versterken van de esprit de corps, het stimuleren van een gevoel van harmonie en saamhorigheid, waardoor de predikanten geïnspireerd en enthousiast blijven om aan de toekomst van de geloofsgemeenschap te werken. Twee jaar geleden gebeurde dat voor de eerste keer. Toen werden we naar Salisbury gestuurd. We kregen dit jaar als opdracht mee: bezin je met elkaar op het thema religie en geweld. Veel mensen brengen tegenwoordig immers religie direct in verband met geweld en onverdraag-zaamheid. Of kan het geloof juist een belangrijke bijdrage leveren aan het bevorderen van vrede? Noord-Ierland is voor dit soort vragen een voor de hand liggende omgeving. In de periode 1969-1998 waren daar ‘the Troubles’, de bijna-burgeroorlog tussen de protestantse meerderheid en de katholieke minderheid. Sinds de Good Friday akkoorden in dat laatste jaar is de spanning afgenomen.

Woensdag 10 juni vertrok het vliegtuig naar Belfast. Aan boord zaten 37 predikanten, waaronder ikzelf en, om nog een bekende te noemen, Evelijne Swinkels, die zoals u weet sinds kort voorganger is van de Vrijzinnigen Baarn. Slechts vijf kwartier nam de vlucht in beslag. We zetten met een bus de reis nog zo’n 25 km voort naar het plaatsje Larne aan de kust om daar ondergebracht te worden in een groot klooster met nog veel grotere tuinen. Er wonen nog slechts twee zusters van de congregatie van de Sisters of the Cross and Passion. Met behulp van een huishoudelijke staf wordt nu gastvrijheid geboden aan conferenties in dienst van kerk en verzoening. 

In Belfast staan er nog altijd muren tussen katholieke en protestantse wijken. Er zijn ook openingen, maar die kunnen gesloten worden als er ongeregeldheden dreigen. Prikkeldraad bovenop verhinderen dan de overkomst. Op de muren zijn wandschilderingen aan gebracht met propaganda. Protestanten zijn de nakomelingen van de Engelse en Schotse kolonisatoren van destijds. Ze vormen nog een kleine meerderheid en bezetten de belangrijkste ambten en functies. De katholieken vormen de oorspronkelijke Ieren die het liefst Noord- en Zuid-Ierland één onverdeelde staat lieten zijn. De Unionists, de protestanten, willen deel blijven uitmaken van het grote Britse rijk.

Maar ook zochten we naar de bronnen van het geweld. Leeft er ook agressie en geweld in onszelf? Zo ja, hoe reguleer je dat? Wat kunnen we doen om als kerk bij te dragen aan het uitbannen van geweld? Terwijl we wandelingen maakten in de woeste en schone natuur aan de kust, bevroegen we elkaar eerlijk. Voor de een was de bron van agressie het gepest zijn in de jeugd. Voor de ander was dat verontwaardiging over onrecht, voor een derde het gebrek aan aandacht en het fysieke geweld van ouders. Als kerk hebben we een taak, zo werd gevonden. Die ligt in het bevorderen van compassie en de interreligieuze dialoog.

Zondag 14 juni kwamen we terug in Nederland. We namen een Ierse (Keltische) zegenbede met ons mee:

May the road rise to meet you.
May the wind be always at your back.
May the sun shine warm upon your face.
And the rains fall soft upon your field.
And until we meet again
May God hold you in the hollow of His hand.

Ds Peter Korver