Een nieuw begin

Er ligt een nieuw jaar voor ons. Blanco. Waarin van alles kan gebeuren, waarin van alles kan ontstaan. Wij leven in een maatschappij waarin alles steeds sneller lijkt te gaan. We hebben te maken met kloktijd. 

Voor mensen die niet meer kunnen of hoeven mee te gaan in deze vaart der volkeren – gewild of ongewild – kan het leven binnen die kloktijd het tempo hebben van slakkentijd. 

Nu, op de overgang van het ene jaar naar het andere jaar, zijn agenda’s nog leeg of misschien slechts hier en daar ingevuld. In de mogelijke sleur van het dagelijks bestaan is er tegelijkertijd het prikkelende van een nieuw begin. 

Wij gaan een nieuwe jaarcyclus in. We weten nog niet wat er komen gaat, wij zijn in een staat van niet weten. Tabula rasa, als een onbeschreven blad. Als een nieuw geboren baby. Zoals wij ons met het geboorteverhaal van het Christuskind mogen  herinneren.

Ook de natuur is stil en houdt haar adem in. De natuur is in zichzelf gekeerd en heeft haar tempo vertraagd. De natuur heeft door kou losgelaten en wacht op de terugkeer van de zonnewarmte om opnieuw geboren te mogen worden. Ieder jaar weer opnieuw.

Heel even mocht ik van de sneeuw genieten eerder deze maand. Ik verbleef een week bij mijn zoon en zijn gezin in Zweden. De schoonheid van de natuur wanneer je in zo’n wit sneeuwlandschap loopt – ongerept -, de stilte – oorverdovend -, de oneindige witte verten – als het niets -, de winterkou – prikkelend -.

Fascinerend blijf ik het vinden om als eerste een voetstap in ongerepte sneeuw te zetten. De dichter Cobi schreef

De bomen wit
de wereld wit
de grond
waar nog geen voetstap ligt

Geen vogel zingt
geen geluid weerklinkt
een nieuwe dag
die weer begint

door sneeuw bedekt
nog ongerept
tot ik er
mijn eerste voetstappen zet

De betovering is verbroken
de nieuwe dag is aangebroken
die vol verwachting voor mij ligt
als een ongeschreven liefdesgedicht

Iedere keer opnieuw mogen beginnen, daar ligt een belofte in – het is onze hoop. Loslaten en opnieuw beginnen daar bestaat ons leven uit. Steeds opnieuw beginnen is levenskunst. Zoals een sneeuwklokje dat zich dapper ontworstelt aan de sneeuw en het zonlicht zoekt. Die levenskunst is als een liefdesgedicht, als een levensdans.

In de cycli van de tijd mogen wij elk jaar opnieuw beginnen. Met een blanco agenda. En zijn wij dan ook werkelijk helemaal blanco als een onbeschreven blad, tabula rasa? 

De Engelse filosoof John Locke schreef over dit thema tabula rasa. De mens wordt geboren met een blanco geheugen en wordt vanaf de geboorte gevuld met allerlei indrukken en ervaringen. 

Onze indrukken en ervaringen nemen wij jaar in jaar uit met ons mee, ook wanneer wij op de drempel staan van een nieuw jaar.

 De Zweedse oud secretaris-generaal van de Verenigde Naties Dag Hammarskjöld schreef aan het eind van zijn leven

De seizoenen wisselden
en het licht
en het weer
en het uur.
Maar dit is hetzelfde land.
En ik begin de kaart te kennen
en de windstreken.

Wij herkennen de landkaarten van onze eigen levens die als deelkaarten passen in de landkaart van ruimte en tijd. Daarin zetten wij onze stappen, soms snel, soms traag. Grote stappen of kleine pasjes. Een bekende weg met een open en ontvankelijke geest.

En toch; bij aanvang van dit nieuwe jaar staan wij aan een nieuw begin. Elke reis begint met een eerste stap. Laten wij dit nieuwe jaar samen weer op weg gaan en elkaar onderweg mogen steunen. Wij wensen elkaar een goede tocht, een mooi nieuw begin!

Monika Rietveld