Home » Diaconie steunt school voor kinderen van asielzoekers

Diaconie steunt school voor kinderen van asielzoekers

Zonnewijzer schoolIn een van de gebouwen op Crailo verblijven sinds eind vorig jaar ongeveer 100 vluchtelingen uit de crisisnoodopvang; zij verbleven eerder voor korte tijd in sportcomplexen in achtereenvolgens Laren en Wijdemeren. Onder hen zijn dertien kinderen tussen de vier en twaalf jaar. Zij moeten zo snel als mogelijk naar school. Daarvoor is het nodig om eerst voldoende Nederlands te leren om klaargestoomd te worden voor een reguliere basisschool. En zo is er aan de Lange Heul in Bussum, in het gebouw van basisschool De Zonnewijzer een klaslokaal ter beschikking gesteld, waar Hans Koster, een geroutineerde onderwijzer en Sharon, een jonge onderwijsassistente aan de slag zijn gegaan met nu nog dertien leerlingen.  Het schooltje heet ‘Globe’, een naam die het grensoverschrijdende karakter aangeeft. 

Hans is in zijn eerdere loopbaan directeur geweest en eigenlijk al drie dagen in de week met pensioen. Toen hij voor deze taak werd gevraagd besloot hij om daar fulltime voor te gaan. ‘Ik ben er vrolijk van, het is gewoon een hobby en ik ga fluitend naar school’. Scholenstichting Proceon stelde voorts een digibord ter beschikking en acht computers. Er wordt nu gerekend, gelezen en op de computers geoefend met lezen en taal. “We kijken het ochtend jeugdjournaal, zingen af en toe een lied en op dinsdag en donderdag : Meester, sport? Ja, en dan gaan we hup naar de gymzaal. Deze week vooral touwzwaaien. Er wordt gelachen, af en toe gestoeid en natuurlijk zijn ze ondeugend op z’n tijd.” Het belangrijkste is natuurlijk het taalprogramma. Met de kinderen wordt in het Nederlands gesproken.

Op een vrijdagmiddag in januari waren leden van onze diaconie en de predikanten welkom om een bezoek te brengen aan de klas. Via Monika Rietveld waren we in contact gekomen met Hans. En zo troffen Anna Leemhuis, Tom Rijken en Peter Korver de  kinderen aan die in een ontspannen sfeer hun boterham aten, op de pc oefenden met woorden en klanken, sommetjes maakten en die even lieten controleren door Hans, terwijl die met ons in gesprek was. Met beperkte middelen is er in korte tijd een school georganiseerd voor deze kinderen, die in september, nog maar vier maanden geleden, in Nederland arriveerden. Financieel is niet alles mogelijk. Met name als het gaat om leermiddelen. Dat is de reden dat de diaconie het schooltje wil steunen. De licenties voor de taalprogramma’s op de computer zijn betaald en er zullen nu allerlei taalspelletjes worden aangeschaft.

De kinderen hebben het nodige meegemaakt. Wie hier is, zal op het eerste gezicht gewone, levenslustige jongens en meisjes zien. Maar de tekeningen die zij hebben gemaakt, tonen ook een andere werkelijkheid. Ze mochten ‘Nederland’ en ‘Syrië’ op papier zetten. Nederland wordt verbeeld met spelende kinderen in rustige woonplaatsen. Daarnaast hangen de tekeningen met bombardementen en vluchtelingenbootjes. Deze maakten grote indruk op ons.

Hans heeft zijn handen vol aan zijn klasje. Geregeld wordt hij gebeld door instanties, want hij is behalve onderwijzer meteen ook manager. Na een uurtje nemen we afscheid. Hij is zeer verguld met de steun van De Kapel en is graag bereid een keer bij ons te komen vertellen over zijn werk. Het geeft veel voldoening en hij is al goed gewend. Net als de ouders, die hun kinderen brengen en halen. ‘Gisteren zwaaiden wij ze als altijd uit bij het wegfietsen en een moeder draaide zich om op de fiets en riep: “DOEG!”

Peter Korver