Home » De Kapel op de Klimaatmars van zondag 10 maart

De Kapel op de Klimaatmars van zondag 10 maart

Ik liep de Klimaatmars samen met man Sybren en zoon Sjoerd, met Marlies en Feiko van onze Kapel, en met een vriendin uit Zwolle. Caroline de Groot zou ook een stukje meelopen, Feiko en Marlies gingen na afloop bij haar eten in Amsterdam Noord. Annie liep mee met de boeddhisten, en mailde me later dat ze met een hele groep waren geweest. En dat ze het inspirerend, vreedzaam en hoopgevend vonden. 

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Wat een idealisme, om daar in de stromende regen met 35.000 mensen je stem te laten horen. Een bezorgde stem: ‘We zullen overstromen, als Rutte zo blijft dromen’. Een kinderstem: ‘Tegen de tijd dat ik mag stemmen, is het te laat!’. De stem van Loesje natuurlijk: ‘Stop de uitstoot van loze beloften.’ Een oudere stem zei: ‘Wij eisen IJs!’, naar Annie M.G. Schmidt, en bedoelde de poolkappen. We zagen ook een levensgrote obliehoorn, met als bolletje ijs een smeltende wereldbol. Verheugend veel jonge mensen, ze scandeerden: ‘Waar is het draagvlak? HIER is het draagvlak!’. Of hielden hun bord omhoog: ‘Consumeren? Wie bestelt er dan bij BOL.com even een tweede planeet?’. Of een bord met een hart en een wereldbol: ‘Het blijft toch je moeder’. Kartonnen borden werden snel pulp, de slimmeriken hadden op hun paraplu geschreven, bijv.: ‘Geen Maastricht aan zee!’ Of op een gele Siames-tweeling-regenjas: ‘Make earth cool again!’. En dan natuurlijk voor de politieke fijnproevers: ‘In een vaasje hoort iets groens.’ En: ‘Klimaatdrammers united.’

Naast ongerustheid en zorg, was er plezier en gezamenlijkheid. Stoere mensen. Met kleine kinderen in draagzakken en op schouders. Ik heb geen onvertogen woord gehoord of elleboogstoot gezien. Toen ik iemand met mijn paraplu bijna een oog uitstootte, hoorde ik alleen een vriendelijk: ‘Kijk uit, joh’. We waren er juist samen, omdat we alleen als collectief ons ideaal vorm kunnen geven. Een heel volwassen ideaal: het behoud van onze moeder Aarde.