Welkom in de Kapel!

nieuws
  • Mij schaap

    In de afgelopen meimaand was mij een week vakantie gegund en zodoende wandelde ik langs de snelstromende rivier de Geul terwijl ik genoot van de zon die uitbundig scheen en probeerde de bloeiende voorjaarsbloemen te benoemen. Ineens stond er een paaltje waarop een plaatje was bevestigd met een gedicht. Dat komt tegenwoordig meer voor. Op de gevels van monumentale huizen in steden als Leiden en Naarden worden ze ook al groots weergegeven. Het gedicht dat ik nu aantrof ging over iemand die zich vergeleek met een schaap. Dat is heel bijbels, denk maar aan psalm 23, en hoewel er verder geen verwijzingen naar God of bijbel in voorkwamen, raakten de woorden van een zekere Mark Boog mij ook in religieuze zin:

    Mij schaap
    Mij, schaap, overkomt niets dan wat de herder wil,
    wat het gras wil, de lucht,
    wat de dam en de groene overkant.
    En ik tors mijn wol mee of het verlies aan wol,
    en ik kijk vol overgave uit mijn vochtige ogen.
    Ik ben gelukkig met wat ik heb.
    De tijd verstrijkt als gras, door mij,
    en elk verzet is hol. De bomen ruisen zinneloos. 

    Waarom zou de dichter zich vergelijken met een schaap? Een predikant of pastoor wordt ook wel een pastor (herder) genoemd die zijn kudde (de gemeenteleden) hoedt. Niet iedereen houdt van die beeldspraak (‘ik ben geen schaap’). Vermoedelijk roept de veronderstelde volgzaamheid van dit dier weerstand op. Wij zijn immers mondige mensen, die heel goed in staat zijn eigen keuzes te maken. De dichter spreekt vanuit een ander besef. Wat mij overkomt, heb ik niet zelf in de hand, dat wordt bepaald door tal van krachten buiten mij, door leiders, door de economie, door de natuur, door de tijd. Maar hij heeft besloten dat alles te accepteren en er vrede mee te hebben: ‘ik ben gelukkig met wat ik heb’.

    Terwijl ik de woorden in me heb opgenomen en verder wandel, passeer ik een met spandraden afgezet stuk weiland met schapen. Ze kijken mij nieuwsgierig aan en terwijl ik doorloop, hollen ze achter mij aan, maar wel binnen hun afzetting, zodat ze al gauw mij alleen maar kunnen nakijken. Zij zullen het zonder herder moeten stellen, althans zonder deze herder die met vakantie is.

    Peter Korver

  • Vrijzinnig vieren, hoe doe je dat?

    De behoefte aan rituelen is groter dan ooit, maar wij lijken geen passende woorden en gebaren meer tot onze beschikking te hebben om hieraan te beantwoorden. In De Kapel doen wij al jaren ons best om taal te gebruiken en vormen te vinden die aansluiten bij wat mensen nu aan ervaringen opdoen in het leven en die het ook mogelijk maken om verbinding te krijgen met dat wat onze eigen ervaringen overstijgt. Maar lukt dat ook? Drie vrijzinnige theologen hebben daarom aan collega’s en aan dichters gevraagd om voor nieuwe teksten en vormen te zorgen. De afgelopen maand kwam er een nieuw liturgisch handboek uit. De titel zou eerst zijn ‘Vrijzinnig vieren’ maar dat werd toch te beperkt gevonden en het werd ‘Ons leven vieren’. Onder redactie van de theologen Bert Dicou, Claartje Kruijff en Joost Röselaers verscheen het fraai uitgegeven boek dat nieuwe taal en vormen biedt voor vrijzinnige vieringen. Het gaat dan om de zondagse viering, om aloude rituelen als doop, huwelijk en uitvaart, maar ook voor nieuwe rituelen als het begeleiden bij euthanasie. Peter Korver schreef een hoofdstuk over maaltijdvieringen. De eerste druk is inmiddels, verrassend, al uitverkocht. Er komt een tweede druk. Voor wie graag deze uitgave in wil zien is een leen-exemplaar beschikbaar. Laat het even weten!

    Ons leven vieren. Remonstranten en anderen over liturgie, met een ruime keus aan teksten en voorbeelden uit de praktijk, red. Bert Dicou, Claartje Kruijff en Joost Röselaers, KokBoekencentrum Uitgevers, Utrecht, 2019 (€ 24,95).

  •  De slingers ophangen

    Op het moment van dit schrijven is het half mei, er zit altijd wat tijd tussen inleveren van kopij en het verschijnen van Kapelnieuws, en is de natuur misschien wel op haar mooist.

    Al twee maanden lang geniet ik van de slingers wanneer ik buiten kom. 

    Eerst waren daar de krokussen, narcissen en tulpen, door de verschillende gemeenten gepoot in de bermen langs de wegen en op rotondes. Alle verschillende bloesembomen in met name tinten roze. En inmiddels verschijnen langs de wegen, ook de snelwegen, linten van fluitekruid en koolzaad, volop in bloei.

    Wanneer ik van Hilversum door Laren en Blaricum naar Huizen rijd, op de heenweg neem ik meestal de snelweg, buigen de takken met het lichtgroen gebladerte zich over mij heen als in een zegenend gebaar.

    Uitbundig en royaal biedt de natuur ons dit geschenk aan, ieder jaar opnieuw.

    Eens, bij één van mijn huisbezoeken, vertelde mijn gesprekspartner mij als reactie op het leven Je moet natuurlijk wel zelf de slingers ophangen.

    Ik vind het een mooie metafoor, zelf naar leuke en gezellige activiteiten en mensen op zoek gaan in het leven en dit te zien als de slingers die je ophangt.

    En laten we wel zijn, het valt niet altijd mee om de energie op te brengen om naar leuke dingen en leuke mensen op zoek te gaan, bijvoorbeeld wanneer je niet goed in je vel zit of wanneer het leven je een flinke slag heeft toegebracht. Ook mijn toenmalige gesprekspartner kan hiervan meepraten.

    Wat we wel kunnen doen is elkaar te laten zien dat we slingers ophangen en te genieten van de slingers die voor ons opgehangen worden. 

    Samen de slingers ophangen, zoals onze ouders dit voor ons deden of wij dit deden voor onze kinderen en kleinkinderen op de avond voorafgaand aan een verjaardag. 

    Het is een geschenk wat we elkaar kunnen schenken, net als het geschenk dat de Schepping, dat de natuur ons biedt.

    Toen ik klein was hingen mijn ouders de slingers voor mij op, letterlijk en figuurlijk. Eén van die slingers was onze jaarlijkse gezinsvakantie. Nu zijn de rollen omgekeerd; de maand juni neem ik mijn ouders mee op vakantie en hang ik de slingers voor ons op. We zullen met de auto slingerend door Denemarken, Noorwegen en Zweden trekken. Van camping naar camping, van trekkershut naar trekkershut.

    In juli ben ik er dan weer om in de Kapel de slingers op te hangen!

    Monika Rietveld

  • Stiltetuin

    Al enige tijd wordt er hard gewerkt aan het ontwikkelen van de stiltetuin. Dat wordt een heerlijke plek om je even terug te trekken of met andere van gedachten te wisselen.

    Het muurtje staat. Daarbinnen komt betegeling. En daarna nog de groenafwerking. Het wordt mooi!

    Het tuinteam.

  • Hij is niet zwaar… hij is mijn broeder

    In de Majellakapel in Bussum, daar waar mijn andere gemeente is, hangt naast de kansel het opschrift Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus (Galaten 6:2). Dat is een zinvolle herinnering voor iedereen die lid van een (geloofs)gemeenschap is. Deze oproep doet mij tevens denken aan een liedje van de Hollies dat een halve eeuw geleden een grote hit was: He ain’t heavy … he’s my brother. Ook andere zangers zoals Neil Diamond hebben het gezongen. Het is de naam van het beeld dat u op de foto ziet. 

    Het verhaal gaat dat op een zekere nacht met hevige sneeuwval een pastor iemand hoorde kloppen op de deur van een weeshuis in Washington (Verenigde Staten).

    Toen hij open deed zag hij daar een licht geklede, ondergesneeuwde jongen met een jongetje op zijn rug. Ze hadden het overduidelijk koud en honger. Hun situatie deed de pastor medelijden met hen krijgen. Hij nodigde hen uit om naar binnen te gaan en zei:

    „Hij moet vast zwaar zijn. Waarop de jongen zei: Hij is niet zwaar, hij is mijn broertje!”

    In feite waren zij niet eens broers, maar broeders van de straat.

    Wanneer men uit liefde handelt, of vromer gezegd als men God dient, dan voelt het helpen van de naaste niet als een last… het is vanzelfsprekend, je kan en wil niet anders!

    Hoe vaak zien we datzelfde niet terug in de zorg die ouders voor hun kind hebben of de ene (huwelijks)partner voor de ander. In de christelijke traditie wordt zelfs nog meer gevraagd: heb je vijanden lief, doe goed aan wie jou slecht behandelen. Of is dat toch wel heavy?

    Peter Korver

  • Armoedebestrijding

    Een op de negen kinderen groeit op in armoede. Ja, we leven in een welvarend land. In een stad met een relatief hoog opleidingsniveau en relatief hoge inkomens. En er zijn veel mensen die tegen of onder de armoedegrens leven moeten. In Nederland zo’n 1 miljoen mensen. Dus ook in Hilversum. Ook al kent u zelf niet iemand, denkt u.  Eénouder gezinnen, mensen met een niet-westerse achtergrond, bijstandsontvangers, alleenstaanden onder de 65 jaar. Daar is de kans op armoede groot. Weinig financiële middelen, lage opleiding, sociale uitsluiting al dan niet gepaard gaande met gezondheidsproblematiek. Dat is armoede. Niet altijd zichtbaar. Vaak verborgen, en er rust schaamte op. 

    Elk jaar wordt er in Hilversum een netwerkontbijt georganiseerd door het Armoedeplatform. Rob Beker was daarin jarenlang actief. Hij riep geregeld op in onze Kapelgemeenschap om alert op te zijn op armoede. Dit jaar waren Annie Schalkwijk en ik aanwezig. Zo’n vijftig vertegenwoordigers van kerken, sociaal plein, gemeentepolitiek, hulpverleners schoven aan voor een prima ontbijt, verzorgd door La Place. Doel is om de organisaties en mensen die actief zijn in het bestrijden van armoede elkaar beter te leren kennen. Het blijkt dat vroegtijdige signalering en een vriendelijk aanbod van hulp ergere problemen voorkomt. Soms helpt geld mensen uit de nood. Maar nog vaker helpt een sociaal netwerk mensen uit hun isolement en neerwaartse spiraal. Laten we niet nalaten in actie te komen, daar waar wij armoede vermoeden en hulp kunnen bieden. 

    Kijk ook eens op  www.armoedeplatformhilversum.nl 

    Met groet, Anne S. de Jong

  • Jan Terlouw : Het kan!

    “Vindt u het goed dat ik ga zitten, ik ben een beetje oud…,” zo sprak de oud-minister en kinderboekenschrijver tot een volle zaal van de Bethlehemkerk nadat hij het podium had betreden. De VGH organiseerde samen met de PKN-gemeente op vrijdag 22 maart een avond om met elkaar te zoeken naar inspiratie voor een duurzame leefstijl. De inmiddels 87-jarige D66-politicus schreef het boekenweekessay van vorig jaar, ‘Natuurlijk’, een spreekt met grote regelmaat overal in het land om een pleidooi te houden voor een leefbare wereld van onze kinderen en kleinkinderen. Voor vanavond haalden wij  hem op  uit Twello, waar hij een landhuis bewoont en enige koeien, kippen en schapen houdt. In zijn leven promoveerde hij op een onderzoek naar kernfusie en werkte als wetenschapper in tal van andere landen, werd politiek actief voor D66 als gemeenteraadslid, Tweede Kamerlid, minister en Commissaris van de Koningin. Van zijn hand verscheen een reeks populaire kinderboeken zoals Koning van Katoren en Oorlogswinter. Sinds vorig jaar is hij weduwnaar, na een huwelijk van zestig jaar. 

    De mens heeft de natuur naar zijn hand gezet. Voor de enorme behoefte aan energie hebben we grote voorraden aan steenkool, gas en olie verbrand. Naast de vervuiling is nu aangetoond dat die verbranding ‘hoogstwaarschijnlijk’ bijdraagt aan een alarmerende stijging van de temperatuur op aarde waardoor het klimaat verandert met dramatische gevolgen. Daarover is 99% van de wetenschappers het eens. Toch zijn de problemen volgens Terlouw ‘zeer goed oplosbaar’. ‘Houd op met steenkool, olie en gas. Er is een overvloed aan duurzame energie. De zon levert energie als 10 miljoen vaten aardolie per aardbewoner per dag. De politiek kan het probleem oplossen, maar alleen als de mensen het willen en dan moeten de mensen het weten.’  Hier ligt dus een taak voor politici. Vanuit de zaal vroeg iemand: maar is het  grootste probleem niet de groei van de wereldbevolking? Zijn er niet teveel mensen? Terlouw: Nee, niet als de leefstijl van bijvoorbeeld mensen in de VS verandert. De ecologische voetafdruk van één Amerikaan is net zo groot als die van negen mensen uit India. Een andere leeftstijl en een leefbare wereld voor onze kinderen? ‘Het kan!’ hield Terlouw ons voor.

    Na de pauze waren er twee jonge vrouwen, zussen, Jessie en Nicky Kroon uit Amersfoort, die met enthousiasme spraken over ‘zero waste’. Zij leven al bijna vier jaar zonder te zorgen voor enig afval. De boodschappen leveren nauwelijks verpakkingsmateriaal op, er wordt geen voedsel verkwist, van alles wordt hergebruikt, allerlei producten zijn niet langer nodig en kapotte apparaten worden gerepareerd en oude kleding versteld . Na het heldere betoog van Jan Terlouw reikten Jessie en Nicky ons veel praktische mogelijkheden aan om te komen tot een verantwoorde omgang met de aarde. Er moet verandering komen? Nee, wij moeten veranderen… zo hielden zij ons voor. 

    Even dreigde het mis te gaan toen de gastheer bij het aanbieden van bossen bloemen aan de sprekers zich realiseerde dat ze in plastic waren verpakt. Nog net op tijd werd dat verwijderd voordat ze het podium op gebracht werden… 

  • De Kapel op de Klimaatmars van zondag 10 maart

    Ik liep de Klimaatmars samen met man Sybren en zoon Sjoerd, met Marlies en Feiko van onze Kapel, en met een vriendin uit Zwolle. Caroline de Groot zou ook een stukje meelopen, Feiko en Marlies gingen na afloop bij haar eten in Amsterdam Noord. Annie liep mee met de boeddhisten, en mailde me later dat ze met een hele groep waren geweest. En dat ze het inspirerend, vreedzaam en hoopgevend vonden. 

    Daar sluit ik me helemaal bij aan. Wat een idealisme, om daar in de stromende regen met 35.000 mensen je stem te laten horen. Een bezorgde stem: ‘We zullen overstromen, als Rutte zo blijft dromen’. Een kinderstem: ‘Tegen de tijd dat ik mag stemmen, is het te laat!’. De stem van Loesje natuurlijk: ‘Stop de uitstoot van loze beloften.’ Een oudere stem zei: ‘Wij eisen IJs!’, naar Annie M.G. Schmidt, en bedoelde de poolkappen. We zagen ook een levensgrote obliehoorn, met als bolletje ijs een smeltende wereldbol. Verheugend veel jonge mensen, ze scandeerden: ‘Waar is het draagvlak? HIER is het draagvlak!’. Of hielden hun bord omhoog: ‘Consumeren? Wie bestelt er dan bij BOL.com even een tweede planeet?’. Of een bord met een hart en een wereldbol: ‘Het blijft toch je moeder’. Kartonnen borden werden snel pulp, de slimmeriken hadden op hun paraplu geschreven, bijv.: ‘Geen Maastricht aan zee!’ Of op een gele Siames-tweeling-regenjas: ‘Make earth cool again!’. En dan natuurlijk voor de politieke fijnproevers: ‘In een vaasje hoort iets groens.’ En: ‘Klimaatdrammers united.’

    Naast ongerustheid en zorg, was er plezier en gezamenlijkheid. Stoere mensen. Met kleine kinderen in draagzakken en op schouders. Ik heb geen onvertogen woord gehoord of elleboogstoot gezien. Toen ik iemand met mijn paraplu bijna een oog uitstootte, hoorde ik alleen een vriendelijk: ‘Kijk uit, joh’. We waren er juist samen, omdat we alleen als collectief ons ideaal vorm kunnen geven. Een heel volwassen ideaal: het behoud van onze moeder Aarde.

     

  • Carel ter Linden: Het is onze opdracht om op God te lijken

    Op een goed bezochte avond in De Kapel presenteerde ds. Carel ter Linden op 18 februari zijn laatste boek Bijbelse Miniaturen. De meeste mensen kennen hem als ‘hofpredikant’ die diverse koninklijke huwelijken inzegende en de uitvaart van prins Claus leidde. In De Kapel is hij meerdere keren geweest. Vijf jaar geleden om met ons van gedachten te wisselen over zijn boek Wat doe ik hier in Godsnaam en anderhalf jaar geleden voor de anders-dan-anders viering met gedichten van zijn hand. 

    In Bijbelse Miniaturen heeft hij in 70 kleine hoofdstukjes de bekendste bijbelverhalen in steeds twee bladzijden op vrijzinnige manier naverteld. Je zou kunnen spreken van een ‘vrijzinnige kinderbijbel voor volwassenen’. 

     Tijdens de avond vertelde de inmiddels 85-jarige dominee dat het boek is gegroeid uit een radioprogramma voor de NCRV waarin hij iedere week in drie minuten een verhalen moest vertellen. 

    Wat zijn nu steeds de leidende gedachten als hij vertelt? Hij liet ze ons nog eens weten: bijbelverhalen zijn geen verslagen van historische gebeurtenissen, maar bouwstenen voor een levensvisie die ouders aan hun kinderen meegeven. De bijbel doet dat in de vorm van verhalen en dat stamt uit een tijd dat de meeste mensen niet konden lezen en schrijven en het vertalen van verhalen de beste mogelijkheid was voor overdracht. Revolutionair was dat Genesis aangaf dat de mens geen speelbal is van hemelse krachten, dat de zon en de maan geen goden zijn, maar gewone lichten en dat de mens zelf verantwoordelijk is voor wat er gebeurt. God is geen persoon die op een menselijke manier boos wordt, eist, van gedachten veranderd, maar een ‘heilig krachtenveld van eeuwige beginselen’ zoals liefde, barmhartigheid, goedheid, vergeving.  We moeten God beschouwen als een werkwoord. Is het zinvol om God aan te spreken als een ‘U’? Volgens Ter Linden toch wel: ‘Met een ‘iets’ kan ik geen relatie hebben.’  

  • Museumkring

    De Museumkring is aan een nieuw seizoen begonnen! Met een aantal enthousiastelingen uit De Kapel bezoeken we een aantal musea en bijzondere tentoonstellingen. Misschien ook iets voor u?

    In dit Rembrandtjaar besteden wij twee keer aandacht aan onze grootste schilder. Amsterdam en Den Haag mogen ons in dit kader ontvangen.

    In Utrecht geven we aandacht aan het Rome uit de periode 1600-1630, m.n. de schilder Caravaggio. Wat Assen ons zal brengen is nog niet bekend. Het programma ziet er nu zo uit:

    Rijksmuseum Amsterdam: 11 april
    Centraal Museum Utrecht: 14 maart
    Mauritshuis Den Haag: 12 juni
    Drents Museum Assen: november 

    Het is nodig om een Museumjaarkaart te hebben. De nummers geeft u door aan Hans en hij reserveert vervolgens digitaal voor ons.

    Wilt u meedoen? Dat kan, er is nog plaats voor 14 personen. U kunt zich opgeven bij Hans Lindenaar, telefoon 035 624 40 07.

Ouder nieuws
  • Het aansteken van de (paas)kaars - Bij elke zondagmorgenviering wordt u welkom geheten door een bestuurslid dat vervolgens enige mededelingen doet en daarna de grote kaars laat aansteken door een bezoeker… ...
  • De Nashville-verklaring en de veelkleurigheid van de samenleving - Afgelopen maand kwam een Nederlandse vertaling van de z.g. Nashvilleverklaring in de publiciteit. Daarin spreken honderden orthodox-protestantse dominees en politici zich uit tegen acceptatie van… ...
  • Het project ‘levensverhaal’ - Een cursus van Monika Rietveld Aan het begin van het seizoen in de herfst stelde Monika als project voor: het schrijven van je levensverhaal. De… ...
  • 400 jaar remonstranten - Op 13 november is het vierhonderd jaar geleden dat de Nationale Synode van Dordrecht werd geopend. Bij deze protestantse kerkvergadering zaten de Remonstranten er niet… ...
  • Film/lezingen en expositie zusters Augustinessen van St. Monica - Film/lezing: 85 jaar zusters Augustinessen van St.Monica Quote van de zusters Augustinessen van St.Monica: "Niet iedereen is gelijk, maar wel gelijkwaardig. Ieder heeft zijn eigen… ...
  • Arminiusreeks 4: De maaltijd die verbindt – Peter Korver - Ds. Peter Korver, predikant van de Kapel, heeft zich tijdens zijn studieverlof verdiept in mogelijke vormen en de betekenis van gezamenlijke maaltijden in een vrijzinnige… ...
  • Vrijzinnigen uit Tsjechië in Holland - Maandag 16 juli kregen vrijzinnigen in het Gooi bezoek van gastverwanten uit Tsjechië.  Vrijzinnigen worden daar, maar ook elders, zoals in de Verenigde Staten en… ...
  • Succesvolle Boeketiek! - Met mooi weer is na sjouwen en opbouwen de Boeketiek een mooi succes te noemen. Met zeer veel dank aan alle medewerkers en niet te… ...
  • Onderweg naar de kerststal - Elk jaar opnieuw gaat er een grote stoet mensen onderweg om het kerstkind te ontmoeten. Ieder jaar weer wordt het kerstfeest gevierd. Ja, zelfs tegen… ...
  • De Boeketiek  - De Boeketiek zal plaats gaan vinden op zaterdag 10 maart van 10.00 - 15.00 uur. Het idee is de opbrengst te besteden voor de aanleg… ...

Kijk voor ouder nieuws in ons Nieuwsarchief.