Welkom in de Kapel!

nieuws
  • Hij is niet zwaar… hij is mijn broeder

    In de Majellakapel in Bussum, daar waar mijn andere gemeente is, hangt naast de kansel het opschrift Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus (Galaten 6:2). Dat is een zinvolle herinnering voor iedereen die lid van een (geloofs)gemeenschap is. Deze oproep doet mij tevens denken aan een liedje van de Hollies dat een halve eeuw geleden een grote hit was: He ain’t heavy … he’s my brother. Ook andere zangers zoals Neil Diamond hebben het gezongen. Het is de naam van het beeld dat u op de foto ziet. 

    Het verhaal gaat dat op een zekere nacht met hevige sneeuwval een pastor iemand hoorde kloppen op de deur van een weeshuis in Washington (Verenigde Staten).

    Toen hij open deed zag hij daar een licht geklede, ondergesneeuwde jongen met een jongetje op zijn rug. Ze hadden het overduidelijk koud en honger. Hun situatie deed de pastor medelijden met hen krijgen. Hij nodigde hen uit om naar binnen te gaan en zei:

    „Hij moet vast zwaar zijn. Waarop de jongen zei: Hij is niet zwaar, hij is mijn broertje!”

    In feite waren zij niet eens broers, maar broeders van de straat.

    Wanneer men uit liefde handelt, of vromer gezegd als men God dient, dan voelt het helpen van de naaste niet als een last… het is vanzelfsprekend, je kan en wil niet anders!

    Hoe vaak zien we datzelfde niet terug in de zorg die ouders voor hun kind hebben of de ene (huwelijks)partner voor de ander. In de christelijke traditie wordt zelfs nog meer gevraagd: heb je vijanden lief, doe goed aan wie jou slecht behandelen. Of is dat toch wel heavy?

    Peter Korver

  • Armoedebestrijding

    Een op de negen kinderen groeit op in armoede. Ja, we leven in een welvarend land. In een stad met een relatief hoog opleidingsniveau en relatief hoge inkomens. En er zijn veel mensen die tegen of onder de armoedegrens leven moeten. In Nederland zo’n 1 miljoen mensen. Dus ook in Hilversum. Ook al kent u zelf niet iemand, denkt u.  Eénouder gezinnen, mensen met een niet-westerse achtergrond, bijstandsontvangers, alleenstaanden onder de 65 jaar. Daar is de kans op armoede groot. Weinig financiële middelen, lage opleiding, sociale uitsluiting al dan niet gepaard gaande met gezondheidsproblematiek. Dat is armoede. Niet altijd zichtbaar. Vaak verborgen, en er rust schaamte op. 

    Elk jaar wordt er in Hilversum een netwerkontbijt georganiseerd door het Armoedeplatform. Rob Beker was daarin jarenlang actief. Hij riep geregeld op in onze Kapelgemeenschap om alert op te zijn op armoede. Dit jaar waren Annie Schalkwijk en ik aanwezig. Zo’n vijftig vertegenwoordigers van kerken, sociaal plein, gemeentepolitiek, hulpverleners schoven aan voor een prima ontbijt, verzorgd door La Place. Doel is om de organisaties en mensen die actief zijn in het bestrijden van armoede elkaar beter te leren kennen. Het blijkt dat vroegtijdige signalering en een vriendelijk aanbod van hulp ergere problemen voorkomt. Soms helpt geld mensen uit de nood. Maar nog vaker helpt een sociaal netwerk mensen uit hun isolement en neerwaartse spiraal. Laten we niet nalaten in actie te komen, daar waar wij armoede vermoeden en hulp kunnen bieden. 

    Kijk ook eens op  www.armoedeplatformhilversum.nl 

    Met groet, Anne S. de Jong

  • Op weg naar Pasen

    De beeldend kunstenaar van dit icoon is Wasili Wasin, geboren in de Oeral en sinds 1984 woont hij in Kaliningrad. Sinds een tiental jaren heeft hij zich gespecialiseerd in het maken van iconen. 

    Ze hebben een eigen stijl met een moderne uitstraling. De historische authenticiteit is daarbij niet uit het oog verloren. De afbeeldingen, de kleuren en de ondergrond komen geheel overeen met de traditie van de Russische iconenschilders. Maar ook komt hij met een eigenzinnig andere benadering. Waar een traditionele icoon geen diepte, een derde dimensie, kent, daar doet deze kunstenaar het bewust wel. Zijn houten oppervlakten overstijgen met een bescheiden reliëf het voorgeschreven platte vlak. De voorstelling wint daardoor aan nabijheid.

    Kijkt u eens aandachtig naar deze afbeelding van Palmpasen. Er vallen dan twee zaken op: de twee zegenende vingers en de ezel. Het is net alsof zij beide naar hetzelfde wijzen. Die ezel en die vingers zijn beide behoorlijk subversief. Ze gaan niet mee met de toejuichingen. Het lijkt wel of de vingers niet zozeer zegenend als wel vermanend zijn (een opgeheven vingertje!) en de ezel lijkt koppig de massa tegemoet te treden. Waar dacht de massa aan bij het zien van deze intocht van Jezus? Aan een zegevierende vorst die op een indrukwekkend paard zit en de stad overneemt van een gehate bezetter, de Romeinen? Misschien heeft Jezus dat idee ook willen oproepen, maar dan om er zijn radicaal andere boodschap aan te verbinden. Hij rijdt op een ezel met haar veulen ernaast, zo staat er in het evangelieverhaal. Is er iets onmilitaristischer, is er een vredelievender symbool, dan dit moederlastdier met jong? En dat voor een koning der joden!

    Jeruzalem heeft herinneringen aan koningen die triomferend de stad binnentrekken. Drie eeuwen vóór Palmzondag, 332 v. Chr., maakte zo Alexander de Grote zijn entree, na zijn bloedige verovering van Tyrus en Gaza. Hij had een blinkende uitrusting, zat hoog gezeten op zijn beroemde hengst Bucephalos. In de jaren van Jezus’ leven liet ook Pilatus zich in de paastijd daar in vol ornaat zien, te paard en vergezeld van een zwaarbewapende garde.  Juist omdat het joodse Pasen gevierd werd. Dat was immers een politiekgevoelige periode, waarin de bevrijding uit de slavernij van Egypte werd herdacht en heimelijk werd gehoopt op bevrijding van het Romeinse juk. De vlam kon zò in de pan slaan! Hij moest laten zien wie er de baas was!

    Maar de wijzende vingers en de ezel van de Wasin-icoon geven een totaal ander statement af. Deze ‘koning’ zit niet hoog te paard maar nederig, zo niet vernederend op een ezeltje. Hij heeft geen wapens en soldaten bij zich. Hij draagt geen zwaard, maar de vrede met zich mee. Er is geen trots maar nederigheid. Geen hoogmoed maar eenvoud. Het is het statement van Palmpasen, van het evangelie. De ezel belichaamt het antisymbool. Niet het zwaard, wel de vrede. Niet de trots, wel de nederigheid. Niet de macht, wel de dienstbaarheid.

    Peter Korver

  • Jan Terlouw : Het kan!

    “Vindt u het goed dat ik ga zitten, ik ben een beetje oud…,” zo sprak de oud-minister en kinderboekenschrijver tot een volle zaal van de Bethlehemkerk nadat hij het podium had betreden. De VGH organiseerde samen met de PKN-gemeente op vrijdag 22 maart een avond om met elkaar te zoeken naar inspiratie voor een duurzame leefstijl. De inmiddels 87-jarige D66-politicus schreef het boekenweekessay van vorig jaar, ‘Natuurlijk’, een spreekt met grote regelmaat overal in het land om een pleidooi te houden voor een leefbare wereld van onze kinderen en kleinkinderen. Voor vanavond haalden wij  hem op  uit Twello, waar hij een landhuis bewoont en enige koeien, kippen en schapen houdt. In zijn leven promoveerde hij op een onderzoek naar kernfusie en werkte als wetenschapper in tal van andere landen, werd politiek actief voor D66 als gemeenteraadslid, Tweede Kamerlid, minister en Commissaris van de Koningin. Van zijn hand verscheen een reeks populaire kinderboeken zoals Koning van Katoren en Oorlogswinter. Sinds vorig jaar is hij weduwnaar, na een huwelijk van zestig jaar. 

    De mens heeft de natuur naar zijn hand gezet. Voor de enorme behoefte aan energie hebben we grote voorraden aan steenkool, gas en olie verbrand. Naast de vervuiling is nu aangetoond dat die verbranding ‘hoogstwaarschijnlijk’ bijdraagt aan een alarmerende stijging van de temperatuur op aarde waardoor het klimaat verandert met dramatische gevolgen. Daarover is 99% van de wetenschappers het eens. Toch zijn de problemen volgens Terlouw ‘zeer goed oplosbaar’. ‘Houd op met steenkool, olie en gas. Er is een overvloed aan duurzame energie. De zon levert energie als 10 miljoen vaten aardolie per aardbewoner per dag. De politiek kan het probleem oplossen, maar alleen als de mensen het willen en dan moeten de mensen het weten.’  Hier ligt dus een taak voor politici. Vanuit de zaal vroeg iemand: maar is het  grootste probleem niet de groei van de wereldbevolking? Zijn er niet teveel mensen? Terlouw: Nee, niet als de leefstijl van bijvoorbeeld mensen in de VS verandert. De ecologische voetafdruk van één Amerikaan is net zo groot als die van negen mensen uit India. Een andere leeftstijl en een leefbare wereld voor onze kinderen? ‘Het kan!’ hield Terlouw ons voor.

    Na de pauze waren er twee jonge vrouwen, zussen, Jessie en Nicky Kroon uit Amersfoort, die met enthousiasme spraken over ‘zero waste’. Zij leven al bijna vier jaar zonder te zorgen voor enig afval. De boodschappen leveren nauwelijks verpakkingsmateriaal op, er wordt geen voedsel verkwist, van alles wordt hergebruikt, allerlei producten zijn niet langer nodig en kapotte apparaten worden gerepareerd en oude kleding versteld . Na het heldere betoog van Jan Terlouw reikten Jessie en Nicky ons veel praktische mogelijkheden aan om te komen tot een verantwoorde omgang met de aarde. Er moet verandering komen? Nee, wij moeten veranderen… zo hielden zij ons voor. 

    Even dreigde het mis te gaan toen de gastheer bij het aanbieden van bossen bloemen aan de sprekers zich realiseerde dat ze in plastic waren verpakt. Nog net op tijd werd dat verwijderd voordat ze het podium op gebracht werden… 

  • De Kapel op de Klimaatmars van zondag 10 maart

    Ik liep de Klimaatmars samen met man Sybren en zoon Sjoerd, met Marlies en Feiko van onze Kapel, en met een vriendin uit Zwolle. Caroline de Groot zou ook een stukje meelopen, Feiko en Marlies gingen na afloop bij haar eten in Amsterdam Noord. Annie liep mee met de boeddhisten, en mailde me later dat ze met een hele groep waren geweest. En dat ze het inspirerend, vreedzaam en hoopgevend vonden. 

    Daar sluit ik me helemaal bij aan. Wat een idealisme, om daar in de stromende regen met 35.000 mensen je stem te laten horen. Een bezorgde stem: ‘We zullen overstromen, als Rutte zo blijft dromen’. Een kinderstem: ‘Tegen de tijd dat ik mag stemmen, is het te laat!’. De stem van Loesje natuurlijk: ‘Stop de uitstoot van loze beloften.’ Een oudere stem zei: ‘Wij eisen IJs!’, naar Annie M.G. Schmidt, en bedoelde de poolkappen. We zagen ook een levensgrote obliehoorn, met als bolletje ijs een smeltende wereldbol. Verheugend veel jonge mensen, ze scandeerden: ‘Waar is het draagvlak? HIER is het draagvlak!’. Of hielden hun bord omhoog: ‘Consumeren? Wie bestelt er dan bij BOL.com even een tweede planeet?’. Of een bord met een hart en een wereldbol: ‘Het blijft toch je moeder’. Kartonnen borden werden snel pulp, de slimmeriken hadden op hun paraplu geschreven, bijv.: ‘Geen Maastricht aan zee!’ Of op een gele Siames-tweeling-regenjas: ‘Make earth cool again!’. En dan natuurlijk voor de politieke fijnproevers: ‘In een vaasje hoort iets groens.’ En: ‘Klimaatdrammers united.’

    Naast ongerustheid en zorg, was er plezier en gezamenlijkheid. Stoere mensen. Met kleine kinderen in draagzakken en op schouders. Ik heb geen onvertogen woord gehoord of elleboogstoot gezien. Toen ik iemand met mijn paraplu bijna een oog uitstootte, hoorde ik alleen een vriendelijk: ‘Kijk uit, joh’. We waren er juist samen, omdat we alleen als collectief ons ideaal vorm kunnen geven. Een heel volwassen ideaal: het behoud van onze moeder Aarde.

     

  • Carel ter Linden: Het is onze opdracht om op God te lijken

    Op een goed bezochte avond in De Kapel presenteerde ds. Carel ter Linden op 18 februari zijn laatste boek Bijbelse Miniaturen. De meeste mensen kennen hem als ‘hofpredikant’ die diverse koninklijke huwelijken inzegende en de uitvaart van prins Claus leidde. In De Kapel is hij meerdere keren geweest. Vijf jaar geleden om met ons van gedachten te wisselen over zijn boek Wat doe ik hier in Godsnaam en anderhalf jaar geleden voor de anders-dan-anders viering met gedichten van zijn hand. 

    In Bijbelse Miniaturen heeft hij in 70 kleine hoofdstukjes de bekendste bijbelverhalen in steeds twee bladzijden op vrijzinnige manier naverteld. Je zou kunnen spreken van een ‘vrijzinnige kinderbijbel voor volwassenen’. 

     Tijdens de avond vertelde de inmiddels 85-jarige dominee dat het boek is gegroeid uit een radioprogramma voor de NCRV waarin hij iedere week in drie minuten een verhalen moest vertellen. 

    Wat zijn nu steeds de leidende gedachten als hij vertelt? Hij liet ze ons nog eens weten: bijbelverhalen zijn geen verslagen van historische gebeurtenissen, maar bouwstenen voor een levensvisie die ouders aan hun kinderen meegeven. De bijbel doet dat in de vorm van verhalen en dat stamt uit een tijd dat de meeste mensen niet konden lezen en schrijven en het vertalen van verhalen de beste mogelijkheid was voor overdracht. Revolutionair was dat Genesis aangaf dat de mens geen speelbal is van hemelse krachten, dat de zon en de maan geen goden zijn, maar gewone lichten en dat de mens zelf verantwoordelijk is voor wat er gebeurt. God is geen persoon die op een menselijke manier boos wordt, eist, van gedachten veranderd, maar een ‘heilig krachtenveld van eeuwige beginselen’ zoals liefde, barmhartigheid, goedheid, vergeving.  We moeten God beschouwen als een werkwoord. Is het zinvol om God aan te spreken als een ‘U’? Volgens Ter Linden toch wel: ‘Met een ‘iets’ kan ik geen relatie hebben.’  

  • Museumkring

    De Museumkring is aan een nieuw seizoen begonnen! Met een aantal enthousiastelingen uit De Kapel bezoeken we een aantal musea en bijzondere tentoonstellingen. Misschien ook iets voor u?

    In dit Rembrandtjaar besteden wij twee keer aandacht aan onze grootste schilder. Amsterdam en Den Haag mogen ons in dit kader ontvangen.

    In Utrecht geven we aandacht aan het Rome uit de periode 1600-1630, m.n. de schilder Caravaggio. Wat Assen ons zal brengen is nog niet bekend. Het programma ziet er nu zo uit:

    Rijksmuseum Amsterdam: 11 april
    Centraal Museum Utrecht: 14 maart
    Mauritshuis Den Haag: 12 juni
    Drents Museum Assen: november 

    Het is nodig om een Museumjaarkaart te hebben. De nummers geeft u door aan Hans en hij reserveert vervolgens digitaal voor ons.

    Wilt u meedoen? Dat kan, er is nog plaats voor 14 personen. U kunt zich opgeven bij Hans Lindenaar, telefoon 035 624 40 07.

  • 40-dagentijd collectes voor Pakistan

    Dit jaar wordt de extra collecte bij alle vieringen in de 40-dagen tijd besteed aan het Pakistaanse project: 

    theologisch onderwijs, van zondagsschool tot doctoraalstudie.

    Op 24 maart hebben we de directeur van het Open Theologisch Seminarie, de heer Quaser Julius, in onze viering te gast. Hij vertelt ons in het engels over het project maar er wordt vertaald.

    De organisatie OTS (Open Theologisch Seminarie) wil Pakistaanse christenen versterken in hun geloof. In veel moslimlanden zijn missionaire activiteiten door de overheid verboden. Pakistan kent echter minder beperkingen: evangelisatie is tot op zekere hoogte toegestaan, bekering en doop zijn er niet illegaal. Pakistaanse christenen voelen zich echter onzeker in hun geloof, omdat ze weinig theologisch onderwijs hebben gehad. OTS ontwikkelt materialen en cursussen voor discipelschap en theologie, die door alle kerkgenootschappen in Pakistan worden gebruikt: door protestantse, katholieke, pinkster- en Leger des Heilskerken. Naast les- en zondagsschoolmaterialen vol leuke spelletjes en opdrachten, verzorgt OTS ook godsdienstonderwijs van alpha-cursussen tot een doctoraalstudie theologie. OTS maakt steeds meer gebruik van moderne (digitale) media. Veel schriftelijke cursussen zijn bijvoorbeeld beschikbaar per post of via internet. Zo kunnen ook moslims en hindoes die belangstelling hebben voor het christendom het materiaal gebruiken. Jaarlijks volgen meer dan 5.000 studenten een cursus van OTS. OTS speelt zo een belangrijke rol bij het opleiden en toerusten van christelijke leiders in dit land waar christenen een kleine maar groeiende minderheid zijn.

    Mocht u dit diaconale project willen ondersteunen en geen gelegenheid hebben om aan de collectes in de Kapel deel te nemen, dan kunt u uw bijdrage ook overmaken op bankrekening: NL63 ABNA 0545 9221 19 t.n.v. diaconie VGH onder vermelding van project Pakistan.

  • Het aansteken van de (paas)kaars

    Bij elke zondagmorgenviering wordt u welkom geheten door een bestuurslid dat vervolgens enige mededelingen doet en daarna de grote kaars laat aansteken door een bezoeker die vlak voor de viering is gevraagd of hij of zij dat wil doen. Het bestuurslid spreekt daarbij uit:

    Moge deze vlam in ons ontsteken
    het licht van Gods aanwezigheid,
    de warmte van mededogen
    de gloed van de liefde
    en het vuur van de betrokkenheid op de wereld, waarin wij leven.

    De kaars valt op door zijn grootte en door de symbolen die er op zijn aangebracht. We zien een kruisteken met het jaartal 2018 met daarboven en daarbeneden de Griekse letters alfa en omega, de eerste en de laatste letter van het alfabet en staan symbool voor begin en einde, Christus die het begin en einde is. Het kruis, zonder corpus, het lichaam van Christus, erop staat symbool voor de opstanding, de overwinning op de dood. Het kaarslicht zelf ook: het duister is overwonnen door het licht van de vlam. We spreken daarom van de Paaskaars.

    Over die naam is discussie ontstaan. Waarom noemen we hem zo? Is het niet raar om bijvoorbeeld met kerst te zeggen dat we de paaskaars aansteken? 

    Nee, dat is niet raar als je de achtergrond kent. Binnen het christendom is niet kerst, maar Pasen het belangrijkste feest. Christus heeft op een zondagmorgen de kwade machten, de dood overwonnen. Het leven is sterker dan de dood. Daarom is iedere zondag een paasdag, een opstandingsdag en daarom brandt de paaskaars. 

    Het gebruik van de paaskaars gaat terug op een eeuwenlange traditie. Al in de tijd van Augustinus (4e eeuw) werd de kaars in de paasnacht ontstoken aan het paasvuur en brandend de kerk binnengebracht onder het driemaal zingen van “Licht van Christus”.

    In protestantse kerken is het gebruik van de paaskaars een betrekkelijk jonge en niet algemeen aanvaarde praktijk. Daar heeft het vaak de functie van godslamp gekregen, het hele jaar door brandende licht. In protestantse kerken brandt de paaskaars al als de gemeente binnenkomt. Aan de paaskaars worden alle andere kaarsen (bijvoorbeeld kaarsen op de avondmaalstafel, licht dat meegaat naar de kindernevendienst, de doopkaarsen) aangestoken. In De Kapel is het precies omgekeerd. Voordat de viering begint, branden wel de twee kaarsen op de tafel, maar de paaskaars nog niet. Met een aansteekkaars wordt de vlam overgebracht naar de paaskaars. Dat heeft ook iets moois. Er valt nadruk op het grote licht. Het aansteken is een ritueel, een liturgisch moment geworden. Na afloop van de dienst wordt de kaars gedoofd. In andere tradities wordt de paaskaars definitief gedoofd op Goede Vrijdag. Dat staat symbool voor Christus’ sterven. In de paaswake wordt een nieuwe jaarkaars binnengedragen en aan het paasvuur ontstoken, symbool voor de opstanding.  

    De paaskaars staat gewoonlijk bij de doopvont. Niet bij ons. De doopvont staat bij ons in de kast en komt tevoorschijn als er een doopdienst is. Dat was vroeger anders. In een uitvaartdienst staat de paaskaars bij de kist. We stellen de overledene daarmee in het licht van Gods aanwezigheid.

    Zeggen we op zondag: we steken de kaars aan of we ontsteken de paaskaars? Ik kies voor het laatste. De symboliek is rijk en we maken daarmee deel uit van een eeuwenoude en wereldwijde traditie.

    Peter Korver

  • De Nashville-verklaring en de veelkleurigheid van de samenleving

    Afgelopen maand kwam een Nederlandse vertaling van de z.g. Nashvilleverklaring in de publiciteit. Daarin spreken honderden orthodox-protestantse dominees en politici zich uit tegen acceptatie van homoseksuele relaties en lhbt’ers. Door middel van het omstreden pamflet wilden zij betogen dat het huwelijk alleen bedoeld is als een eenmalig verbond tussen één man en één vrouw.

    Het verdrietige was dat m.n. mensen binnen meer orthodoxe gemeenschappen voor wie er een grotere acceptatie leek te komen, weer terug lijken te zijn gebracht bij een leven in verborgenheid en besef van zonde en schuld. Maar ook de kerken worden aangesproken op deze verklaring, terwijl de meeste er heel anders over denken. Dat hebben zij ook aangegeven door een week lang de regenboogvlag, symbool voor veelkleurigheid, aan het gebouw te hangen. Zo ook De Kapel. Onze predikanten hebben ook de onderstaande verklaring uitgebracht, die werd opgenomen in De Gooi- en Eemlander:

    De inhoud van de Nashville-verklaring is strijdig met alles waar onze geloofsgemeenschap van De Kapel voor staat. Voor ons staat de acceptatie en gelijkwaardigheid van mensen voorop, ongeacht welke seksuele oriëntatie zij hebben. De veelkleurigheid die er is, mag als een verrijking van de samenleving worden gezien. Eerder al heeft De Kapel zich solidair verklaard aan Wijdekerk, een initiatief van een groep christenen, die zelf LHBT’er is (Lesbisch, Homo, Biseksueel, Transgender) of nauw bij hen betrokken. Vorig jaar organiseerden wij met hen een Roze Zondag in onze kapel. De landelijke remonstranten namen al in 1986 in hun kerkorde de mogelijkheid op om de relatie van twee mensen van hetzelfde geslacht in te zegenen.

    Wij laten hierbij met de instemming de verklaring volgen die er vandaag uitging van de drie landelijke secretarissen van remonstranten, vrijzinnigen en apostolischen:

    Wij geloven in de liefde

    Wij zijn voor verbinding en niet voor verklaringen die ondertekend moeten worden om mensen buiten te sluiten.

    Wij vragen ons af: waar gaat dit over? Het gaat niet over God, niet over de liefde, niet over gelijkwaardigheid.

    Wij willen oproepen tot solidariteit, liefde en openheid. Iedereen is welkom in al onze gebouwen bij al onze activiteiten.

    Wij voelen ons bezwaard om hierover nu in de publiciteit te komen.

    De Nashville-verklaring laat ons echter geen keus om een tegengeluid te laten horen.

    Geloven in de liefde betekent geloven in mensen, álle mensen, ongeacht hun seksualiteit.

    Ds. Peter Korver, Ds. Tom Rijken en Monika Rietveld, pastoraal werker

Ouder nieuws
  • Het project ‘levensverhaal’- Een cursus van Monika Rietveld Aan het begin van het seizoen in de herfst stelde Monika als project voor: het schrijven van je levensverhaal. De… ...
  • Kapel lezing Sybren Drijfhout – verslag- Op de avond van 14 januari moesten er nog wat stoelen bijgezet worden toen dr. Sybren Drijfhout zijn Kapellezing kwam houden. Zijn onderwerp was dan… ...
  • Kapel distantieert zich van Nashville verklaring- Er is momenteel veel te doen over de zgn. Nashville verklaring. Hoezeer de initiatiefnemer wellicht goede bedoelingen had, zie hier bij de NOS, het is… ...
  • Wat bezielt je?- Dit seizoen is een gesprekskring gestart onder de naam Wat bezielt je? Wat geeft bezieling aan je leven? Is dat een ideaal, een ambitie, een… ...
  • 400 jaar remonstranten- Op 13 november is het vierhonderd jaar geleden dat de Nationale Synode van Dordrecht werd geopend. Bij deze protestantse kerkvergadering zaten de Remonstranten er niet… ...
  • Film/lezingen en expositie zusters Augustinessen van St. Monica- Film/lezing: 85 jaar zusters Augustinessen van St.Monica Quote van de zusters Augustinessen van St.Monica: "Niet iedereen is gelijk, maar wel gelijkwaardig. Ieder heeft zijn eigen… ...
  • Wereldlichtjesdag- Zondag 9 december vond voor de eerste keer in Hilversum Wereldlichtjesdag plaats. De Kapel verleende gastvrijheid aan ouders die moeten leven met het verlies van… ...
  • Arminiusreeks 4: De maaltijd die verbindt – Peter Korver- Ds. Peter Korver, predikant van de Kapel, heeft zich tijdens zijn studieverlof verdiept in mogelijke vormen en de betekenis van gezamenlijke maaltijden in een vrijzinnige… ...
  • Vrijzinnigen uit Tsjechië in Holland- Maandag 16 juli kregen vrijzinnigen in het Gooi bezoek van gastverwanten uit Tsjechië.  Vrijzinnigen worden daar, maar ook elders, zoals in de Verenigde Staten en… ...
  • Succesvolle Boeketiek!- Met mooi weer is na sjouwen en opbouwen de Boeketiek een mooi succes te noemen. Met zeer veel dank aan alle medewerkers en niet te… ...

Kijk voor ouder nieuws in ons Nieuwsarchief.