Welkom in de Kapel!

nieuws
  • Kapel lezing Sybren Drijfhout – verslag

    Op de avond van 14 januari moesten er nog wat stoelen bijgezet worden toen dr. Sybren Drijfhout zijn Kapellezing kwam houden. Zijn onderwerp was dan ook hoogst actueel. Centraal stonden de klimatologische veranderingen en de effecten op ons leven. Zijn betoog had de alarmerende dan wel provocerende titel ‘Duurzaamheid, hoe lang is Holland nog houdbaar?’  

    De spreker is lid van De Kapel en bijzonder hoogleraar Dynamica van het Klimaat en verbonden aan de universiteiten van Utrecht en Southampton en bovendien aan het KNMI.  De feiten die hij onder de aandacht bracht, spreken voor zich: de ijskappen smelten niet langzaam, in 2000 jaar zoals gedacht, maar tien keer zo snel. De zeespiegel blijft nog eeuwen stijgen, tot zo’n 3 à 4 meter over twee eeuwen. Een natuurramp die zich één keer in de eeuw voordeed, zal straks één keer per jaar voorkomen. Zijn betoog verloor zich niet in getallen en tabellen, maar focuste op de noodzaak van de hoop. Enerzijds zien we dat er nog nauwelijks regie is bij de aanpak, iedereen doet maar wat, en dat de burger in opstand komt als de rekening bij hem gelegd wordt. Maar juist in de kerstpreken die in onze Kapel geklonken hebben, kon dr. Drijfhout inspiratie vinden. Die gingen over het Hebreeuwse woord ‘lev’, dat zowel hart als moed en verstand betekent. We moeten die lef hebben om het probleem aan te pakken. En op kerstmorgen vorig jaar werd een gedicht van Vaclav Havel voorgelezen, waarin staat: Hoop is ergens voor werken omdat het goed is, niet omdat het kans van slagen heeft. ‘We hebben gefaald als we het niet geprobeerd hebben.’ Maar het is nog wel dubbel. Iemand plaatst zonnepanelen op het dak van zijn huis en gaat vervolgens met vliegvakantie…

    Zijn vrouw Paulien van Hessen – die wij kennen van de bijeenkomsten van Even Op Adem Komen –  en zijn kinderen waren deze avond ook aanwezig. Opmerkelijk treden de laatsten met de keuze voor een studie in de voetsporen van hun vader. 

  • Kapel distantieert zich van Nashville verklaring
    Er is momenteel veel te doen over de zgn. Nashville verklaring. Hoezeer de initiatiefnemer wellicht goede bedoelingen had, zie hier bij de NOS, het is behoorlijk verkeerd de wereld in gekomen en stelt een kerk en een wereld voor waar wij absoluut niet achter kunnen staan.

    Vandaag kwam een Nederlandse vertaling van de z.g. Nashvilleverklaring in de publiciteit. Daarin spreken honderden orthodox-protestantse dominees en politici zich uitspreken tegen lhbt’ers. Door middel van het omstreden pamflet willen zij betogen dat het huwelijk alleen bedoeld is als verbond tussen één man en één vrouw.

    De inhoud is strijdig met alles waar onze geloofsgemeenschap van De Kapel voor staat. Voor ons staat de acceptatie en gelijkwaardigheid van mensen voorop, ongeacht welke seksuele oriëntatie zij hebben. De veelkleurigheid die er is, mag als een verrijking van de samenleving worden gezien. Eerder al heeft De Kapel zich solidair verklaard aan Wijdekerk, een initiatief van een groep christenen, die zelf LHBT’er is (Lesbisch, Homo, Biseksueel, Transgender) of nauw bij hen betrokken. Vorig jaar organiseerden wij met hen een Roze Zondag in onze kapel. De landelijke remonstranten namen al in 1986 in hun kerkorde de mogelijkheid op om de relatie van twee mensen van hetzelfde geslacht in te zegenen.

    Wij laten hierbij met de instemming de verklaring volgen die er vandaag uitging van de drie landelijke secretarissen van remonstranten, vrijzinnigen en apostolischen:

     

    Wij geloven in de liefde

    Wij zijn voor verbinding en niet voor verklaringen die ondertekend moeten worden om mensen buiten te sluiten.

    Wij vragen ons af: waar gaat dit over? Het gaat niet over God, niet over de liefde, niet over gelijkwaardigheid.

    Wij willen oproepen tot solidariteit, liefde en openheid. Iedereen is welkom in al onze gebouwen bij al onze activiteiten.

    Wij voelen ons bezwaard om hierover nu in de publiciteit te komen.

    De Nashville-verklaring laat ons echter geen keus om een tegengeluid te laten horen.

    Geloven in de liefde betekent geloven in mensen, álle mensen, ongeacht hun seksualiteit.

     

    Ds. Peter Korver
    Ds. Tom Rijken
    Monika Rietveld, pastoraal werker

  • Met een lege stoel een kind omarmen

    Tijdens de vieringen op Kerstavond en –ochtend was het vol in de Kapel, toch was er voorin een stoel leeg gehouden. Een stoel, met een voetbal, schooltas erop, als of het door een kind achteloos daar achter gelaten was. 

    Met deze actie sloot de Kapel zich aan bij een oproep van de Raad van Kerken, waarmee aandacht gevraagd wordt voor een zorgvuldige uitvoering van de Regeling langdurig verblijvende kinderen (Kinderpardon). Deze regeling, die sinds 2013 van kracht is. beoogt recht te doen aan kinderen die na vijf jaar verblijf in ons land hier geworteld zijn. De Raad constateert echter dat in de huidige praktijk van uitvoering van de regeling niet de maatstaf van het vijf jarig verblijf centraal staat, maar dat het zogenaamde ‘meewerkcriterium’ het uitgangspunt is geworden; een criterium dat inherent inconsistent is en dat zorgvuldige toepassing van de regeling in hoge mate belemmert.

    De Raad van Kerken heeft begin december in een brief het Kabinet opgeroepen tot toepassing van de Regeling in de geest en op de manier zoals deze is bedoeld, ruimhartig en vooral ook snel. Het gaat erom dat humaniteit wordt betracht en de waardigheid en de rechten van kinderen worden erkend. De lege stoel, juist met de Kerst als we de geboorte van een kind vieren, onderstreepte symbolisch deze oproep. Veel kerken gaven hier gehoor aan. 

  • Wat bezielt je?

    Dit seizoen is een gesprekskring gestart onder de naam Wat bezielt je? Wat geeft bezieling aan je leven? Is dat een ideaal, een ambitie, een liefde, een schrijver, een componist, een kunstenaar, een geloof (‘het geloof’)?

    De deelnemers bereiden om de beurt een avond voor en komen met elkaar tot bijzonder gesprekken. Zij komen voort uit de voormalige oriëntatiekring. Er is ruimte voor enkele nieuwe deelnemers. Heeft u belangstelling? Neemt u dan contact op met ds. Korver.

  • Verslag van Kapelviering in de Bethelkerk in Den Haag

    Het was het bestuur van de Kapel, die in het algemeen de vraag stelde of wij niet ook onze steun moesten geven aan de doorlopende kerkdienst, die op 26 oktober in de Bethelkerk in Den Haag is begonnen om het asielzoekers gezin Tamrazyan op de vangen met het kerkasiel.

    Vanuit het voorgangersteam mocht Tom Rijken op vrijdag 23 november samen met Annie Schalkwijk en nog een aantal leden uit de Kapel hier vorm gaan geven. Met zes personen uit de Kapel zijn wij naar Den Haag gegaan en hebben wij een blokdienst van twee uur vormgegeven. Wij mochten de dienst overnemen van de protestantse kerk uit Zoetermeer, die ons in de viering was voorgegaan. Er waren ongeveer 25 mensen aanwezigen en in de viering liep het eigenlijk in en uit. Het thema van onze viering van “verbinden en ontmoeten”, en het Bijbelverhaal van Ruth 2 stond centraal. Vooral de ontmoeting met de andere aanwezige en onze gezamenlijke inzet voor vijf dierbare medemensen in onze samenleving maakte het een heel bijzonder gebeuren. Na ons werd de viering weer overgenomen door een protestantse collega uit Den Haag, en zo gaat het dag en nacht door. Nu inmiddels al meer dan duizend uur kerkdienst viering onderweg. Wij hopen dat als u dit leest er een oplossing is gevonden voor het gezin Tamrazyan.

    Over de dienst van 6 december schrijft Monika:

    Voor hen was geen plaats meer

    Een regenachtige avond, een straat met aan beide kanten geparkeerde auto’s, toch nog een plekje voor ons, vlak voor de deur. Op de deur een briefje met de tekst Aanbellen ivm bijzondere omstandigheden. We bellen aan en worden binnengelaten, koffie en thee staan al klaar in de keuken. Op de achtergrond horen we dat er binnen wordt gesproken, er is een kerkdienst gaande, in het Engels. 

    We zijn in de Bethelkerk, met ons drieën vanuit de Kapel in Hilversum. We mogen het stokje overnemen in een al meer dan duizend uur durende estafettekerkdienst en waar ruim 550 collega’s uit den lande mij voorgingen, zo ook Tom Rijken.

    De geschiedenis herhaalt zich, steeds opnieuw wordt het verhaal van Maria en Jozef op de vlucht werkelijkheid; voor hen is geen plaats meer.

    Boven op zolder woont al 5 weken het gezin Tamrazyan, vader, moeder en drie kinderen. Hiervoor woonden ze een maand in een kerk in Katwijk, de geloofsgemeenschap waar zij zelf actief lid van zijn. Negen jaar wonen zij hier, 3 maal deden zij een aanvraag om te mogen blijven.

    Wat veel mensen niet weten is, dat deze mensen 2 maal een verblijfsvergunning kregen en het de Nederlandse Staat is die steeds opnieuw in beroep ging tegen die uitspraak. De laatste uitspraak van de Hoge Raad was in het nadeel van de familie.

    Dit, en het feit dat er nog zo vele anderen in ellenlange procedures verwikkeld zijn, maakte dat ik mij heb aangesloten in deze karavaan van voorgangers. Ik hoor èn begrijp voor- en tegenstem, in de Kapel en in de samenleving. Kapelbestuur en voorgangers kiezen er bewust voor hier medewerking aan te verlenen. Omdat het over mensen gaat. Er moet iets veranderen, mensen moeten in de bres springen voor gerechtigheid.

    Aan het begin van onze Viering worden de aanwezigen uitgenodigd een steen te pakken van het stenen torentje, voorin. Als symbool dat we soms een stukje van de ander mogen meedragen. 

     Over grenzen is ons thema, ondersteund door het verhaal van de Emmaüsgangers –waar het gaat over het meelopen met de ander, met hen die getroost moeten worden- en een taoïstisch verhaal waarin het gaat over grenzen. Grenzen die oorspronkelijk niet bestonden tot er onderscheid kwam. 

    Van eenheid naar twee, een tegenover. Rabbi Salman houdt ons het Genesisverhaal van Adam voor ogen Adam, waar ben je? Die vraag wordt aan iedereen gesteld, ook in het hier en nu aan ons Mens, waar ben je? 

    Er was muziek en een meditatie rond Kuan Jin, die in het boeddhisme symbool staat voor de verlichte Boeddha en steeds terugkeert om de lijdende mens bij te staan en het Taizélied Ubi Caritas werd door de Viering heen geweven als steeds terugkerende mantra, daar waar naastenliefde is, daar is God. Wij mogen God tot werkelijkheid maken.

    Een intiem groepje mensen is aanwezig en samen gaan we in gesprek over wat ons motiveert om hier te zijn. Een vrijwilliger, twee buren, iemand van STEK, Stichting voor stad en kerk Den Haag, en een groepje van drie die eigenlijk een gespreksgroep hadden die niet doorging en nu bij deze Viering wilden zijn vergezellen ons in dit samenzijn.

    Ik ben humanist, ik geloof niet in God, ik wil er zijn als mens, zegt een buurman, ik steun dit initiatief!

    Ik ben in de loop van de weken al vaker geweest en ga me steeds meer thuis voelen op deze plek, zegt een buurvrouw, het is mooi dat er zoveel verschillende vieringen zijn.

    Ik werk voor STEK en ben er regelmatig even bij, zegt de medewerker van STEK.

    Ik heb kleinkinderen en stel je voor dat dit zo met hen zou gebeuren, zegt de man die hier iedere avond is.

    Aan het eind van de Viering vraag ik mensen om met hun stenen weer het stenen torentje te maken. We mogen de last, het verdriet van de ander een stukje meedragen, maar we mogen het ook weer wegleggen, het is niet onze last, ons verdriet. We kunnen niet het verdriet van de hele wereld op onze schouders nemen, dat is te veel. De grootvader weifelt, hij zegt ik wil de steen niet loslaten. We gaan er kort over in gesprek. Aan hem is de keus; neemt hij deze last –letterlijk en figuurlijk- op zich of mag hij deze ook weer van zich afleggen? Hij mag de steen in het torentje plaatsen, of deze mee naar huis nemen.

    In de auto, op de terugweg, opnieuw donker en nat, praten we na over deze grootvader, die zo’n moeite heeft dit stukje weer los te laten. Het maakt indruk.

    Monika Rietveld

    Op de hoogte blijven?

    We hebben je mogen verwelkomen in de doorlopende dienst in Bethel. Heel hartelijk dank daarvoor! Kerkgangers zijn enorm nodig om de dienst en daarmee het kerkasiel gaande te houden.  Hierbij een nieuwsbrief met daarin een korte update over het kerkasiel voor het gezin Tamrazyan en andere relevante informatie. Actuele informatie is ook te vinden op onze website www.protestantsekerkdenhaag.nl/kerkasiel. En uiteraard  ben je altijd van harte welkom in Bethel!

    Met vriendelijke groet,

    Marianne Polderman

  • 400 jaar remonstranten

    Op 13 november is het vierhonderd jaar geleden dat de Nationale Synode van Dordrecht werd geopend. Bij deze protestantse kerkvergadering zaten de Remonstranten er niet als volwaardige deelnemers, maar als aangeklaagden. De ‘rekkelijke’ opvatting van het protestantisme, zoals door de Remonstranten verdedigd, werd veroordeeld en de Remonstranten werden op 14 januari 2019 uit de ‘vaderlandse kerk’ verjaagd. Achtendertig van hun dominees vonden een veilig heenkomen in het katholieke Antwerpen, waar de Spanjaarden het nog voor het zeggen hadden. Daar richtten zij een broederschap van predikanten op. Dat was het begin van de remonstranten. 

    In 2019 bestaan de remonstranten dus vierhonderd jaar. Dat herdenken zij met allerlei activiteiten rond het thema ‘Vierhonderd jaar geloven in vrijheid’. Uit het programma noemen wij alvast het volgende:

    In januari 2019 verschijnt een nieuwe glossy over het verleden, maar vooral over het heden van de Remonstranten. De kernwaarden komen in geuren en kleuren voorbij. De glossy zal worden verstuurd aan alle remonstranten.

    Op 3 maart 2019 organiseren we een gezamenlijke, landelijke kerkdienst in Rotterdam. U bent allen uitgenodigd om daarbij aanwezig te zijn. De Rotterdamse cantorij voert daar een speciaal voor deze gelegenheid geschreven cantate uit, op een tekst van Sytze de Vries.

    Maart/april 2019: Acteur en remonstrant Marijke Broekhuijsen, lid van De Kapel, maakte een vertelvoorstelling ‘Zit er nog rek in?’ Ze trekt een lijn van rekkelijk denken in de zeventiende eeuw – Arminius! – naar hedendaagse voorbeelden van rekkelijkheid. In deze maanden speelt zij de voorstelling in remonstrantse gemeenten die belangstelling hebben getoond. In De Kapel verzorgde zij twee jaar geleden, bij het 75-jarig jubileum van de remonstrantse gemeente Hilversum, een dergelijke voorstelling tijdens een anders-dan-anders dienst.  

  • Film/lezingen en expositie zusters Augustinessen van St. Monica

    Film/lezing: 85 jaar zusters Augustinessen van St.Monica

    Quote van de zusters Augustinessen van St.Monica:

    “Niet iedereen is gelijk, maar wel gelijkwaardig. Ieder heeft zijn eigen plaats, die je niet hoeft te bevechten. Dat is de plaats waar jouw talenten tot hun recht komen en waar je kunt zijn wie je werkelijk bent. Dat maakt dankbaar en schept ruimte voor de liefde. Deze liefde is scheppend.”

    Cliche’s over kloosterzusters worden door de Augustinessen van St.Monica al 85 jaar  onderuit gehaald door hun moderne visie op het leven. Op eigen manier, doordacht en vlot, realiseerden ze binnen 35 jaar 7 kloosters, waarvan de Stad Gods in Hilversum landelijk het bekendst werd. De loterij Meisjesstad was 70 jaar een nationaal begrip (hoogtijdagen: 70.000 loodjes) en hun blad ‘Stad Gods’ (hoogtijdagen: 60.000 abonnees) bestaat nu ook 85 jaar en is onlangs vernieuwd. Dit heeft hen zelfstandigheid gegeven om, zonder subsidie, op hun manier mensen te kunnen opvangen die tussen wal en schip vielen, zoals vroeger ongehuwde moeders in Meisjesstad en daklozen.

    Nu richt het nieuwe klooster in Hilversum, Casella, zich als stilte- en ontmoetingscentrum op jongeren, die hier op speelse manieren hun eigen spiritualiteit kunnen ontdekken, zoals in het labyrint of het gebedsbos. Daarmee lopen de zusters Augustinessen van St.Monica spiritueel nog steeds vooraan.

    Paul Delcour en Annette van Tol hebben een documentaire gemaakt over deze zusters die weinig filmcamera’s binnen lieten. Daartoe hebben zij hen een jaar mogen filmen en interviewen en kregen zij toegang tot beeldmateriaal uit de privé-archieven van de zusters.

    De documentaire is in 2 delen uitgezonden door de KRO.

    Film/lezing: maandag 21 januari 2019, 19.30- 21.30 uur

    Deel 1: Verleden: hun tijd vooruit, presentatie Annette van Tol.
    Vanuit welke visie leefden de zusters en waar kwam die vandaan?
    Hoe kreeg die visie vorm in hun dagelijks leven en in de manier waarop ze hulp boden?

    Film/lezing: maandag 28 januari 2019, 19.30- 21.30 uur

    Deel 2: Heden: met de tijdgeest mee, presentatie Paul Delcour.
    Hoe zijn de zusters meegegaan in de tijdgeest, wat bleef en wat veranderde?
    Hoe kan een visie steeds voor vernieuwing zorgen, waardoor klooster Casella kon ontstaan? Hoe kan hun visie ons nu nog inspireren?

    Expositie: 18 t/m 31 januari 2019 Verleden en heden.
    Filmlezingen 21 en 28 januari 2019, 19.30- 21.30 uur.
    Locatie beide: bibliotheek Hilversum, ‘s Gravelandseweg 55.

  • Wereldlichtjesdag

    Zondag 9 december vond voor de eerste keer in Hilversum Wereldlichtjesdag plaats. De Kapel verleende gastvrijheid aan ouders die moeten leven met het verlies van kinderen. Ook Uitvaartstichting Hilversum en Humanitas ’t Gooi/Steun bij Rouw verleenden hun medewerking.

    Om 19 uur werden lichtjes aangestoken, net als op zoveel andere plekken in Nederland en de hele wereld. Omdat we er tijdzones zijn, is het licht zo elk uur doorgegeven van het ene deel van de wereld aan het andere als het daar 19 uur werd.

    Samen met Hilversumse ouders bereidde ds. Peter Korver een bijeenkomst voor waarin verbondenheid met elkaar en met ouders elders op de wereld centraal stond. Veel lichtjes, enkele gedichten, muziek en ontmoeting waren de ingrediënten. Toon Heuwekemeijer zorgde voor een passende inrichting van de zaal. Er was een grote opkomst van ouders en vrienden.

    Er werd gesproken door een dominee, een humanistisch raadsman, Rob Vos, en een moeder, Suzan Hilhorst, die zelf twee kinderen verloor aan een ziekte en zó krachtig en positief was, terwijl ze het toch zo moeilijk had (gehad). Ze schreef daarover ook een boek, ‘Sara en Liv’. In een ‘levensboom’ vol foto’s waren de afwezige kinderen aanwezig. Het was mooi om als Kapel het mogelijk te maken dat mensen van allerlei levensinstellingen – bijna niemand hoorde bij een kerk – elkaar kunnen troosten en bemoedigen bij zulk een ingrijpende ervaring als het verlies van een kind.

  • Arminiusreeks 4: De maaltijd die verbindt – Peter Korver

    Ds. Peter Korver, predikant van de Kapel, heeft zich tijdens zijn studieverlof verdiept in mogelijke vormen en de betekenis van gezamenlijke maaltijden in een vrijzinnige geloofsgemeenschap. Het resultaat is verwerkt in een boekje, dat nu te verkrijgen is. (Begin volgend jaar zal ds. Korver in de Kapel zijn boek presenteren.)

     

    Over het leven van de eerste christenen lezen we: ‘Elke dag kwamen ze trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde.’ (Hand. 2:46). Je zou kunnen spreken van een tafelgemeenschap. Hoe belangrijk is het voor ons dat wij als geloofsgemeenschap regelmatig met elkaar aan tafel gaan? En hoe wordt het vieren van de rituele Maaltijd van brood en wijn daarbinnen ervaren? Peter Korver vroeg voorgangers die werkzaam zijn in vrijzinnige geloofsgemeenschappen naar hun ervaringen en ideeën rond het avondmaal en andere gezamenlijke maaltijden. De bevindingen staan in dit boekje.

    Verder houdt de auteur een pleidooi voor regelmatige maaltijdvieringen in verschillende vormen. Enerzijds gaat het om het verkennen van mogelijkheden om brood en wijn te delen op een manier die blij maakt, die verbindend is en die niemand uitsluit. Anderzijds bepleit Korver om op veel meer momenten en manieren samen aan tafel te gaan. In een open en niet-dogmatische gemeenschap mag een gastvrije tafel staan waar mensen met uiteenlopende levensverhalen zich veilig en aanvaard mogen voelen.

    Nu verkrijgbaar: no. 4 uit de Arminiusreeks. Bestelling (€ 5 + verzendkosten) via www.remonstranten.nl/webshop

    U kunt ook bestellen per email info@remonstranten.org

  • Samen op vakantie 2019

    Een nieuwe lente…” is het thema van de Samen Op Vakantieweek 2019, die georganiseerd wordt van zaterdag 23 maart t/m zaterdag 30 maart 2019 in het Roosevelthuis/Nieuw Hydepark in Doorn. 

    De voorbereidingen voor deze week zijn in volle gang. De stuurgroep vergadert, de werving van vrijwilligers is bijna rond. Nu is het tijd dat de gasten zich gaan aanmelden.

    De vakantieweek is bedoeld voor mensen die vanwege hun leeftijd, gezondheid of persoonlijke situatie niet meer zelfstandig op vakantie kunnen gaan. Ook gasten die rolstoel gebonden zijn en zorg nodig hebben zijn van harte welkom. Persoonlijke zorg aan de gasten staat centraal. Hiervoor zorgt een enthousiaste groep vrijwilligers die zich op alle mogelijke manieren inzet voor de gasten. Ds. Annemieke Parmentier gaat deze week ook weer mee. Er is ruimte voor “samen kerk zijn” en voor persoonlijk pastoraal contact. Ons Kapelkoor verleent medewerking aan de kerkdienst. 

    Het vernieuwde Roosevelthuis heeft alle mogelijke faciliteiten om de gasten goed te kunnen helpen. De Stuurgroep heeft de prijs voor VGH-leden vastgesteld op 475,- euro.

    Voor opgave en informatie kunt u terecht bij Hanneke Tuk, 035-6216223.

Ouder nieuws

Kijk voor ouder nieuws in ons Nieuwsarchief.