Welkom in de Kapel!

nieuws
  • Viering over godsdbeelden

    Zondag 29 juli leidde Monika Rietveld, pastoraal werker van De Kapel, een dienst waarin onze godsbeelden centraal stonden. Hoe stellen wij ‘God’ voor en hoe doen mensen in andere kerken en wereldgodsdiensten dat? Op de tafel stonden enkele verbeeldingen opgesteld: een Heilig Hartbeeld, een aangekleed Jezusbeeldje, een beeld van Sint Christoffel, enkele Hindoe-beelden en een grote kaart met daarop in het Arabisch de 99 namen van Allah. Hoe bijzonder hoe mensen in uiteenlopende culturen uitdrukking weten te geven aan dat wat te groot voor ons denken is, aan dat wat elk voorstellingsvermogen te boven gaat en dat ons leven toch draagt.

  • Oud-stagiaire Rachelle van Andel wordt vernieuwingspredikant

    De remonstranten gaan vernieuwen. Er komen vijf parttime-predikanten die vanuit bestaande kerken gaan experimenteren met nieuwe vormen, die aansluiten bij zingevingsvragen van mensen – gelovig of niet. De basis daarvoor wordt de theologie van de kwetsbaarheid, die ontwikkeld is door de remonstrantse hoogleraar Christa Anbeek. Rachelle van Andel, student aan het remonstrants seminarium en afgelopen jaar stagiaire bij De Kapel, wordt een van de vernieuwingspredikanten. Donderdag 26 juli kwam zij uitgebreid aan het woord in dagblad Trouw.

    Zij gaat aan de slag in Eindhoven voor twee dagen in de week. Daar gaat ze projecten opzetten met en naast de daar bestaande remonstrantse gemeente. Rachelle (27), eerder al afgestudeerd als geestelijk verzorger, rondt binnenkort haar predikantenopleiding af aan het Remonstrants Seminarium. “Ik ervaar dit als een mooie open ruimte, ik mag het beroep opnieuw uitvinden”, zegt ze. “Met mijn ene been sta ik in de kerk, maar met het andere sta ik middenin de wereld.” Die wereld wordt dus Eindhoven, de stad vol met jonge, creatieve, hoogopgeleide, vaak technische mensen. Van Andel komt oorspronkelijk uit Brabant, haar familie steunt PSV. Maar ze woont nu in Amsterdam, ze werkt in Utrecht bij de Graalbeweging (voor spiritualiteit, vrouwen en vrede), en is nog jongerenwerker in de Geertekerk. Ze haalde haar bachelor filosofie in Antwerpen. “Ik zoek naar hoe we mens zijn. En ik heb daarvoor religieuze taal nodig”, vat ze de rode draad samen.

  • Vrijzinnigen uit Tsjechië in Holland

    Maandag 16 juli kregen vrijzinnigen in het Gooi bezoek van gastverwanten uit Tsjechië.  Vrijzinnigen worden daar, maar ook elders, zoals in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië Unitariërs genoemd. De naam slaat op het besef dat God één is en niet drie-één (God de Vader, God de Zoon, God de H. Geest). Zij geloven dat Jezus weliswaar een inspirerend en voorbeeldig mens is, maar geen God. Unitariërs en nemen naast de kerken hun eigen plek in. Vrijheid en verdraagzaamheid en een open houding naar andere levensovertuigingen staan centraal.

    Op de foto voor de Majellakapel in Bussum v.l.n.r. dr. Hans le Grand, Nederlands Unitarisch predikant, ds. Peter Korver, predikant van De Kapel in Hilversum, dr. Kristyna Ledererova Kolajova, president van de Religious Society of Czech Unitarians en ds. Petr Samojski, predikant in Praag. De laatste staat in een hemels licht. Of het was gewoon de zon, dat kan natuurlijk ook.

  • Wandelen met World Council of Churches

    pastedGraphic.png

    Op donderdag 23 augustus 2018 is het 70 jaar geleden dat de Wereldraad van Kerken werd opgericht in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.

    De Regenboogkerk wil samen met wandelaars uit andere Hilversumse kerken  aansluiten bij de Walk of Peace in Amsterdam.

    De Raad van Kerken Amsterdam levert een eigen bijdrage aan deze dag, die aansluit bij het huidige zevenjaars thema van de Wereldraad van Kerken, de Pelgrimage van Gerechtigheid en Vrede. 

    Zij organiseren – in samenwerking met de landelijke Raad van Kerken, Pax Nederland en de Protestantse Kerk Amsterdam – een ‘Walk of Peace’, die zal starten in de Hoftuin (achter de Hermitage), zal gaan door de oostelijke binnenstad en zal eindigen op de Dam. We lopen in kleine groepen. Deze tocht gaat langs plekken, die aan de ene kant herinneren aan vormen van onrecht en geweld, aan de andere kant plekken die verbonden zijn met allerlei vormen van (kerkelijke) betrokkenheid voor gerechtigheid en vrede. Aansluitend zullen op de Dam een aantal mensen spreken die internationaal daaraan bijdragen. .

    We kunnen verzamelen vanaf 12.30 uur in de Hoftuin, de wandeling zal zijn tussen 13.00 en 15.00 uur, de bijeenkomst op de Dam is tussen 15.15 en 15.45 uur.

    Iedereen is van harte welkom aan deze Walk of Peace deel te nemen. 

    Noteer de datum vast.

    Zodra we weten hoeveel mensen ongeveer meegaan, volgt meer informatie.

    Je kunt je opgeven bij Conny Roozendaal,  email-adres: connyroozendaal@hetnet.nl

    Op de site van de Raad van Kerken leest u meer over het hele programma die dag. Zie ook de Nieuwsbrief van 5 juli jl.

  • De Hoorneboeg heeft ons en velen met ons levensvreugde en levensverdieping geschonken

    De Hoorneboeg is een heuvel en een landgoed even ten zuiden van Hilversum, omringd door de hei. Vanaf de Utrechtseweg is een lange toegangsweg. Voor remonstranten vanuit het hele land is het een vertrouwd oord. Op eenzelfde manier als de NPB het conferentieoord Venwoude bij de Lage Vuursche in bezit had en de doopsgezinden nog altijd Mennorode bij Elspeet bezitten. Na de oorlog kwam De Hoorneboeg in beheer van de Remonstrantse Broederschap. Hoevelen zijn daar niet geweest voor conferenties, bezinningsweekenden, buitendagen en andere activiteiten? Maar nu is dat voorbij.  Landgoed De Hoorneboeg is eigendom van de Stichting De Hoorneboeg. Deze kent remonstrantse banden en heeft een Anbi-status (erkend goed doel). Verschillende ondernemers kunnen er hun ideeën verwezenlijken. Zo komen er een centrum voor ’retraites en reflectie’; een restaurant met moestuin/kas en natuurdistilleerderij; gastenverblijven in de vorm van ’tiny houses’; een meergeneratiehuis met moestuin; een centrum ’voor lichaam en geest’; een maatschappelijk platform; ’spiritual hill’. Eerdere plannen om er een natuurbegraafplaats te vestigen, gingen na protestanten niet door.

    Ooit was er geen conferentieoord en geen landgoed, maar lag er een boomloze ‘berg’ op de heide ten zuiden van Hilversum die de naam Hoogenberg of Hoornboek droeg. In de 18e eeuw werden stukken van de Gooise heide in erfpacht gegeven en ontstonden er landgoederen voor met name het Amsterdamse stadspatriciaat. Zo kwam hier het jachthuis Hilverroode. Na 1890 vond er een restauratie plaats waarbij de bekende architect dr. P.J.H. Cuypers een ontwerp maakte voor een grootse tuin- en parkaanleg. Eén van de eisen was dat bij de voltooiing het park een volgroeide aanblik zou bieden. Met dit doel werden volwassen bomen aangevoerd vanuit Naarden en Doorn. Dit moet een enorm project geweest zijn. In die jaren huurde de fabrikant J.C.M. van Eelde Hilveroord. Zijn vrouw was patiënte van de psychiater en schrijver Frederik van Eeden, die in het nabijgelegen Bussum de idealistische kolonie Walden stichtte.  De dokter was een geziene gast op de Hoorneboeg en schreef over zijn bezoeken in zijn later uitgegeven dagboek. 

    In 1906 waren als nieuwe  aangetreden broer en zus Pijnappel. Zij zouden hun leven lang ongetrouwd blijven en op de Hoorneboeg wonen. Mejuffrouw Pijnappel was een van die welgestelde dames die zich de sociale onrechtvaardigheid aantrokken. Om die reden maakte zij in 1912 Stalheim, de voormalige boerderij op het terrein, en de naast gelegen schuur geschikt voor korte vakanties van jeugd uit de arbeiderswijken van Leiden. Fabrieksmeisjes, die van de wereld vaak niet meer hadden gezien dan de weg tussen woning en fabriek, werden hier voor een poosje weggehaald uit de dagelijkse sleur. De werkgevers waren aanvankelijk maar moeilijk te overtuigen van de noodzaak van vakanties. Uiteindelijk gingen zij akkoord, maar wel onder voorwaarde dat het loon niet werd doorbetaald!  De broer van mej. Pijnappel, Pibus, was een kamergeleerde, maar ook sociaal actief. In 1914-1915, bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, werd hij penningmeester van het Hilversumse Comité tot hulpverlening voor Belgische vluchtelingen. 

    Tijdens de tweede wereldoorlog lag de Hoorneboeg ingeklemd tussen een door de bezetter gevorderd huis, het vliegveld Hilversum en een anti-tankgracht, maar bleef zelf gespaard voor vordering. Zo kon het een soort vrijhaven voor verzetsactiviteiten worden. Er waren verscheidene onderduikers op het terrein ondergebracht. Na de oorlog, in 1947, besloot mejuffrouw Pijnappel – haar broer was inmiddels overleden – een stichting op te richten die verbonden zou worden aan de Remonstrantse Broederschap, voor welke zij een grote liefde had. Ook de bewondering voor de vrijzinnige oerwoudarts en theoloog Albert Schweitzer speelde daarbij een rol. Zij sprak tijdens een korte toespraak bij de officiële opening van het conferentieoord op 31 juli 1948: “De Hoorneboeg heeft ons en velen met ons levensvreugde en levensverdieping geschonken  en we hopen dit nog tot in lengte van dagen aan talloos veel anderen te doen geven.”  In die opzet is zij geslaagd. 

    Peter Korver 

  • De Chaconne van Bach en het vinden van God

    Laat God zich kennen? Voor de meeste christenen is het antwoord ja. We leren God in eerste instantie kennen, zo is hen geleerd, uit zijn werken, de natuur, de schepping. Tegelijk: het is niet genoeg om naar de sterren te kijken en dan – verbaasd over het bestaan van zoiets schitterends – te denken: zou er toch ergens een God bestaan? De maker van die sterrenhemel leren we alleen echt kennen uit de bijbel. De bijbel is protestants gedacht de enige bron die ons betrouwbare informatie over God geeft. Als iemand in de Protestantse Kerk in Nederland bevestigd wordt als predikant, dan belooft hij of zij de bijbel te aanvaarden als de bron van de prediking en als enige regel van het geloof. Vrijzinnigen zullen daar toch het nodige voorbehoud bij maken. Spreekt God zelf in de bijbel tegen ons? De bijbel als boek waarin mensen spreken over hun ervaringen met God, ja. Veel van die ervaringen delen we. Maar met veel aan God toegeschreven uitspraken hebben we moeite en vermoeden we dat de schrijver God laat buikspreken. Dat we God soms ervaren in de grootsheid van de schepping, de natuur, is iets dat we herkennen als we op vakantie in de bergen zijn, of een boswandeling maken. Tegelijk realiseren we ons dat de natuur niet alleen onze bewondering oproept. Er kleven vele wrede en destructieve kanten aan.

    Bij het halfjaar thema Kunst kwam naar voren dat God of het goddelijke, invoelbaar of ervaarbaar kan worden ook bij niet-verbale uitingen als kunst. Buiten woorden of het Woord, spreekt dan ook intuïtie, gevoel, verbeelding van het Onuitsprekelijke. We beperkten ons toen tot de beeldende kunst. Ook muziek kan verbinding brengen met het grootse, ons overstijgende geheim. Soms zonder woorden erbij, zoals in een symfonie, soms met al dan niet bijbelse woorden. In dat laatste geval denken we al gauw aan Johann Sebastian Bach. Albert Schweitzer noemde de componist de vijfde evangelist. De kerken zitten voller als daar de Matthäus Passion wordt uitgevoerd, dan wanneer er een dienst is. De schrijver van een veel gebruikt schoolboek voor het vak godsdienst stelde jaren geleden dat in dit magistrale werk de verkondiging en het evangelie de ‘hoofdzaak’ zijn en de muziek ‘slechts een dienende en illustratieve betekenis’ heeft. We weten dat het, althans voor de meeste moderne luisteraars, eerder omgekeerd is. Ze zijn tot in het wezen van hun ziel geroerd door de muziek en niet dankzij maar ondanks de woorden, die op zichzelf staand vaak stellig-orthodox of dweperig overkomen. We mogen vaststellen dat het evangelie veelal in diskrediet is geraakt, terwijl de muziek van Bach steviger staat dan ooit. Dankzij deze componist blijft het christendom aanwezig in de geloofsbeleving van deze tijd. In zijn passionen en in die tweehonderd cantates blijven de woorden van het oude en nieuwe testament klinken.

    Maarten ’t Hart is één van de meest hartstochtelijke bewonderaars, zoals weer eens blijkt uit de recente publicatie van zijn vernieuwde Bach-biografie. Hij verklaarde ooit dat de componist bij hem de plaats had ingenomen van God en dat hij nu even graag schopt tegen het ouderlijk geloof als dat hij Bach vergoddelijkt. Het blijft wonderlijk hoe iemand die zegt ‘totaal ongelovig’ te zijn, juist door zijn muziek zo in vervoering kan raken. Doet de muziek wellicht datgene wat de woorden niet kunnen? In de roman ‘De droomkoningin’ uit 1980 is de muziek van Bach voor de hoofdpersoon ‘de enige troost beide in leven en sterven’. Als hij op de muziekschool een meisje bij een uitvoering uit de tweede partita in d-klein de Chaconne op viool hoort spelen, raakt hem dat zo dat hij hopeloos verliefd wordt op haar en met haar zal trouwen. Het was liefde op het eerste gezicht. De compositie van de roman is geïnspireerd op de chaconne-vorm. Het is net, schrijft hij nu, alsof Bach in die Chaconne iemands levensloop heeft beschreven. Eerst – rustige akkoorden, achtsten – de geboorte, dan de overmoed, maar ook de smarten van de jeugd (al die zestienden, later zelfs tweeëndertigsten), dan de korte tijd waarin men echt gelukkig is (het majeurgedeelte), ten slotte ouderdom en dood (het mineurgedeelte aan het eind). Wat brengt Bach tot uiting in deze muziek? In de roman oppert de hoofdpersoon: “Misschien vindt hij opeens God, of misschien is hij gelukkig omdat hij de Chaconne heeft gecomponeerd, ja, dat zal het wel zijn, Bach heeft laten horen dat er eenmaal in je leven een moment kan zijn waarop je zo gelukkig bent over iets dat je gedaan of gemaakt hebt, dat er niets meer te wensen overblijft.”

    Peter Korver

  • Omzien naar elkaar

    Deze maand viel bij leden van Vrijzinnigen Nederland het magazine Omzien op de mat. Wanneer u het niet ontving en wel geïnteresseerd bent; boven in de Kapel liggen exemplaren, vrij om mee te nemen.

    Afgelopen jaar deed Froukje Pitstra, in opdracht van Vrijzinnigen Nederland, onderzoek naar vrijzinnig pastoraat. Haar uitkomst, een stuk geschiedenis over pastoraat en bijdragen van sommige u bekende en andere minder bekende mensen staan in het magazine.

    Gek, het stukje geschiedenis is het allerlaatste artikel. Het leert mij dat in 1871 oecumenische samenwerking werd gezocht tussen katholieken, hervormden, remonstranten en joden. Het resulteerde in het Genootschap Liefdadigheid naar Vermogen waar geen onderscheid mocht worden gemaakt naar geloof en afkomst.

    De NPB verzorgde een vakantiekolonie voor bleekneusjes, opvang voor vrouwen in de knel en een aantal herstellingsoorden. Stichting Allegoeds is nog steeds actief.

    Dit alles was de voorloper van het algemene, moderne maatschappelijk werk. Mooi dat wij als Vrijzinnigen daar ons steentje aan hebben bijdragen.

    Het onderzoek

    Uit het onderzoek naar pastoraat binnen de afdelingen van Vrijzinnigen Nederland blijkt dat de meeste vrijzinnigen behoefte hebben aan pastoraat én er gebruik van willen maken. Naast traditionele vormen wordt gezocht naar nieuwe vormen zoals een meditatiegroep of yoga met een pastoraal element en wandelpastoraat.

    Het is fijn daarbij te merken dat wij als Kapel passen in zowel het traditionele als het vernieuwende model van pastoraat.

    De waardering voor vrijwilligers, de contactpersonen, die bezoekwerk doen is hoog. Het zijn mensen die hun eigen ervaring en kwaliteiten meenemen in bezoekwerk en zij zijn de oren en ogen van de professionals.

    Onze eigen Peter Korver wordt in het onderzoek geciteerd met de uitspraak Kenmerkend voor het vrijzinnig pastoraat is niet God, maar de mens.

    Een juiste uitspraak denk ik, want in het omzien naar elkaar zien wij God in de ander. Het kan toch niet zo zijn dat wij God zien en daarbij onze medemens vergeten?!

    De professional

    Met Lauk Spelberg kan ik instemmen wanneer zij zegt dat het een voorrecht is dat mensen je toestaan om bij hen binnen te komen en een intiem inkijkje in hun leven te geven. Dat het proces van stervensbegeleiding en samen met nabestaanden een uitvaart vormgeven ook heel inspirerend is.

    De mensen die wij als professional bezoeken weten, moeten weten en ervaren, dat wat ons wordt verteld veilig is. Het kan bevrijdend zijn om iets wat je nooit hebt durven zeggen toch eens tegen iemand uit te spreken. Iemand die zonder oordeel luistert.

    De ontmoeting

    Een afdeling die op leven na dood was, is Het Venster in Veenendaal. Het roer ging om; de kerkzaal werd een multifunctionele ruimte en de voorganger werd ingeruild voor een projectleider. De afdeling werd een experimentele ruimte.

    Nieuwe initiatieven zorgden ervoor dat de afdeling weer kon en ging groeien. In een dialoogbijeenkomst werd ook naar het pastoraat gekeken; wat is goed, wat kan beter of anders?

    De conclusie was dat pastoraat op drie pijlers rust, namelijk: Omzien naar elkaar als vanzelf omzien naar elkaar in bijzondere situaties en individuele begeleiding rond zingeving en spiritualiteit door beroepskrachten.

    Zij kozen ervoor om vraaggericht te gaan werken wat wordt gestructureerd door een coördinatiegroep. Deze groep wordt geadviseerd door een pastoraal werker die op oproepbasis verbonden aan deze gemeenschap.

    Omzien in de Kapel

    In de Kapel wordt al sinds jaar en dag, naast de beroepskrachten, gewerkt met een geweldig team van bezoekvrijwilligers. Deze contactpersonen worden ouder en voor verschillende van hen wordt het bezoekwerk te belastend.

    De professionals blijven. Tegelijkertijd is het voor ons goed te zoeken naar- en open te staan voor nieuwe vormen van omzien naar elkaar.

    Monika Rietveld

  • Kunst, de kleur van de ziel

    Zondag 15 april sloten we het halfjaar-thema ‘Kunst, de kleur van de ziel’ af. Dat gebeurde in een anders-dan-anders dienst. De titel is bedacht door Jeantine van de Heuvel, lid van het kunstteam die inmiddels, helaas, ons is ontvallen. Er waren exposities van het werk van de schilder en theoloog Ruud Bartlema, een fototentoonstelling met portretten van onze eigen Anne de Jong, kapellezingen van Bartlema en Everdien Hoek en er was een succesvolle zaterdag met workshops waarin zelf geschilderd kon worden, met levensverhalen gewerkt werd of samen gezongen werd.

    Vrijzinnigen hebben altijd verbinding gelegd tussen geloof en cultuur (kunst, poëzie, muziek). Protestanten zijn steeds afkerig geweest van andere benaderingen dan het woord. Daar heeft het vierde gebod uit Exodus natuurlijk mee te maken: maak geen godenbeelden, geen enkele afbeelding van iets dat in de hemel hier boven is of van iets beneden op de aarde of in het water onder de aarde. Bijbelteksten die verwijzen naar kunst zijn er nauwelijks, of het moet zijn in negatieve zin. Evangelische en orthodox-protestantse christenen hebben de kunst daarom naar de rand van het leven verwezen. Het gaat immers om de ‘geestelijke’ dingen en niet de ‘wereldlijke’ dingen zoals de kunst. Katholieken daarentegen hebben met beelden nooit problemen gehad. Die kerk staat bekend om de kunstzinnige uitingen van haar geloof. Vrijzinnigen zitten in dat opzicht tussen protestanten en katholieken in. Zij proberen God niet alleen in woorden te zoeken, maar evenzeer in kunst. We kunnen die niet missen in onze geloofsbeleving. Woorden schieten vaak tekort als het gaat om het onzegbare. God is maar gebrekkig in concrete woorden te vatten, vaak lukt het iets beter met beelden, muziek, rituelen en symbolen.

    Tijdens de viering van 15 april lieten twee van onze leden iets zien hoe de kleur van onze ziel tot uiting kan komen in kunst.

    Joke Ubbink vertelde over de Amerikaanse schilder Mark Rothko (1903-1970). Eerst schilderde hij figuratief, veel portretten, tot geleidelijk aan abstract. Vergelijkbaar dus met Piet Mondriaan (1874-1944) die hij ook zeer bewonderde. Vanaf de jaren vijftig schilderde hij alleen grote vlakken in kleuren die hij herhaaldelijk gedeeltelijk over elkaar heen schilderde, vaak met overgangen die vaag werden gehouden zodat je als toeschouwer geboeid blijft staan kijken. Wazige kleurvelden die je het gevoel van betrekkelijkheid geven, het is niet absoluut, niet overduidelijk. Het werkt op je in.  De interactie met de bezoeker was voor Rothko van groot belang. Het bracht welhaast ‘een aan het religieuze grenzend gevoel’. “Mensen staan voor mijn schilderijen te huilen, omdat ze dezelfde spirituele ervaring hebben als ik had, toen ik het schilderde”.

    Anne de Jong maakte met zijn gezin in 2016 een reis door Zuid-Afrika. Daar maakte hij foto’s van allerlei mensen die hij op straat tegen kwam.  En het mooie is dat de geportretteerde mensen allemaal de camera in kijken. ‘Wij kijken naar hun. En zij kijken terug.’ Hij was verrast hoe bereidwillig en open zij je aankeken en zich wilden laten fotograferen.  Ze toonden hem ‘de kleur van hun ziel’.

    In zijn overdenking legde hij een relatie met de bekende joodse filosoof Emmanuel Levinas. Het aangezicht, het menselijk gelaat, (“visage”) vormt het uitgangspunt van zijn filosofie. De oneindige openbaart zich enkel en alleen in het gelaat van de Ander. God zelf komt daar niet aan te pas: de Oneindige, Eeuwige is een Ongrijpbare die voorbijgegaan is en die ons heeft achtergelaten met de Ander. De Ander doet mij de zorg om mijn eigen voortbestaan ‘vergeten’. Die Ander doet een appèl op mijn verantwoordelijkheid: een bevel om mijzelf te plaatsen in dienst van de Ander. Hij noemt dat het bevel dat uitgaat van het aangezicht van een ander mens. Een verplichting zonder dwang. Het woord van God wordt in het gelaat van de Ander aan ons geopenbaard.

    De twaalf foto’s die nu in De Kapel hangen zijn het resultaat van Anne’s bewerkingen. “Niet eerder heb ik mijn werk zo kunnen of durven tonen. U mag best weten dat onzekerheid ook deel uitmaakt van mijn wezen. Het voelt dan ook als een ‘coming out’ waarvoor ik de kunstcommissie dankbaar ben. Ik ben blij dat ik zelf de selectie niet heb hoeven maken. Ook ‘keuzes maken’ is niet altijd mijn forte.”

    Na de zomer gaan we van start met een nieuw halfjaarthema en dat is Duurzaamheid. We staan stil bij de vraag hoe we onze aarde leefbaar kunnen houden en op een goede manier kunnen doorgeven aan volgende generaties van mensen, dieren en planten. En ook hoe we als geloofsgemeenschap daar een bijdrage aan kunnen leveren.

    Peter Korver

  • Nieuwe oriëntatiekring

    Een ander woord voor geloven is vertrouwen. In het Engels wordt dat mooi uitgedrukt in de woorden ‘belief’ en ‘faith’. Vertrouwen is iets anders dan een overtuiging en je bouwt het niet zomaar op als het gaat om de grote levensvragen. Daar zijn goede ervaringen met het  leven, enig denkwerk en gesprekken met anderen belangrijk bij. De Kapel biedt mensen die op zoek zijn naar al dan niet voorlopige antwoorden gelegenheid om daarover in gesprek te gaan. Met onze voorgangers kunt u altijd een afspraak maken voor één of meer individuele gesprekken.

    Daarnaast start er iedere twee jaar een oriëntatiekring. Een groep van ten hoogste tien personen gaat met elkaar in gesprek over de vragen die er toe doen, zoals: wat geeft mijn leven betekenis, wat kan ik voor anderen betekenen, hoe sta ik tegenover de vragen van leven en dood, goed en kwaad, wat kan godsdienst voor mij betekenen?

    In het najaar hopen we met een nieuwe groep te starten. Die is in eerste instantie bedoeld voor mensen die nog niet of nog niet zo lang in De Kapel komen en die zich graag met anderen levensbeschouwelijk willen oriënteren.

    Heeft u belangstelling? Neem dan contact op met ds. Peter Korver, peterkorver@upcmail.nl, tel. 035 – 887 78 92.

  • Verslag Kapellezing Khaled

    Het is jullie recht te willen weten wie wij zijn.

    Sinds bijna twee jaar hebben wij contact met Khaled, een jonge vluchteling uit Syrië. Hij woont één jaar in Hilversum en we hebben hem in De Kapel al een aantal keren kunnen ontmoeten. In oktober 2016 sprak hij tijdens de dienst over wat het betekent om je geboorteland te moeten ontvluchten. Vervolgens werd hij zeer betrokken bij het project ’Gast aan Tafel’. En afgelopen maand, op 22 februari, vulde hij een Kapellezing over zijn land. Hij zei: ‘Het is jullie recht om te willen weten wie wij zijn, nu we naast jullie komen wonen. Voor de oorlog leefden in Damascus Joden, Christenen en Moslims vreedzaam samen. In 2001 kwam nog de paus naar een oude moskee daar, als eerste paus ooit. Ik had tot de oorlog een normaal leven. Ik studeerde, ging naar café’s, keek tv…’ Khaled herinnerde ons eraan dat wij nu weliswaar Syriërs opvangen, maar dat omgekeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog Europese vluchtelingen in zijn land werden opgevangen. Vervolgens liet hij ons beelden zien van een prachtig land, met zonnige stranden en een rijke cultuur, maar voegde daar wel aan toe: ‘Ik kan de plaatjes laten zien, maar wat ik voel als ik daar werkelijk zou lopen, dat kan ik niet verwoorden. Ik laat vandaag vooral de positieve kanten van Syrië zien, want van de treurige kanten horen we al genoeg.’

    Opmerkelijk genoeg voor iemand die nog geen twee jaar in Nederland is, is er een vlotte communicatie mogelijk. Khaled spreekt goed en helder Engels en verstaat het Nederlands redelijk. Deze avond werd het gesprek met de zaal nog vergemakkelijkt doordat Annie Schalkwijk het Engels dat gesproken werd simultaan vertaalde.  De avond werd muzikaal ondersteund door een Syrische muzikant.

    Peter Korver

Ouder nieuws
  • Succesvolle Boeketiek! - Met mooi weer is na sjouwen en opbouwen de Boeketiek een mooi succes te noemen. Met zeer veel dank aan alle medewerkers en niet te ...
  • Vakantieplannen?  - In september dit jaar organiseren de remonstranten opnieuw een Creatieve Midweek. Onder leiding van docente Antje Sonnenschein is er een schildersweek van zondagmiddag 23 t/m ...
  • Onderweg naar de kerststal - Elk jaar opnieuw gaat er een grote stoet mensen onderweg om het kerstkind te ontmoeten. Ieder jaar weer wordt het kerstfeest gevierd. Ja, zelfs tegen ...
  • De Boeketiek  - De Boeketiek zal plaats gaan vinden op zaterdag 10 maart van 10.00 - 15.00 uur. Het idee is de opbrengst te besteden voor de aanleg ...
  • De kracht van de Vrijzinnige theologie - De kracht van de vrijzinnige theologie ligt in de ‘zingeving en verbinding’.  Ieder mens zoekt naar zingeving in zijn leven en daarbij is ieder mens ...
  • Remonstrantse gemeente Hilversum 75 jaar - 15 juli 1942 – 15 juli 2017 De Remonstrantse gemeente, nu deel van de Vrijzinnige Geloofsgemeenschap Hilversum, bestaat 75 jaar. Midden in de oorlog werd ...
  • 4e Vredespaal in Hilversumse Meent - De Gooise Dalton School is door Tukkie Tuk genomimeerd voor de Vredespaal. Op donderdag 21 september om 11.30 uur,  zal de Vredespaal bij de school ...
  • Meet Hilversum 2017 – Ontmoeten, praten en muziek maken. - De 'Meet Hilversum 2017' samenkomsten zijn sociale evenementen waar statushouders en betrokken bewoners uit Hilversum en omstreken elkaar ontmoeten. Let op: de meet van zondag ...
  • Beleidsplan 2017 – 2020 - Voor de komende jaren is een termijn plan opgesteld om de Kapel te doen bloeien en groeien, maar ook goed onderhouden. Hier vindt u ons ...
  • Theologie van de kwetsbaarheid - KWETSBAARHEID, een paar vragen ‘Ik weet mij aan mijn naakte huid geraakt die, niet verscholen meer, nu alle licht wil vangen.’[1] Onze huid wordt wel ...

Kijk voor ouder nieuws in ons Nieuwsarchief.